woensdag, 16 september 2009 (8:54)
Alweer een zomer geleden kreeg ik Hoe Starbucks mijn redding werd van Michael Gates Gill cadeau van een zekere nieuwe media goeroe. Wie een boek weggeeft, bedoelt daar altijd iets mee. Moest Starbucks mij ook redden? Was het een mooi verhaal over een mooi merk? Ik las het boek helemaal uit, in de frisse zeewind van de Atlantische Franse kust.
In Hoe Starbucks mijn redding werd beschrijft Gill zijn val als reclamebons bij JWT in New York City. Ooit bedacht hij daar de meest brute reclameconcepten, werd hij als dé man op handen gedragen, vloog hij de hele wereld over. Hij verdiende bakken met geld en zag zijn gezin nooit. Een succesvolle veertiger, living The American Dream.
Blind varend op bewezen succes uit het verleden.
Van het ene op het andere moment was Gates Gill te oud. Zijn concepten belegen, zijn ideeën niet meer fris, zijn visie ouderwets. En zoals dat in Amerika ging en gaat: He got sacked. Kartonnen doos op zijn bureau; hij kon vertrekken. Berooid en ziek kwam Gates Gill na een donkere periode terecht bij Starbucks: als barista leerde hij wat écht respect hebben voor mensen en voor werk betekenden. Starbucks werd zijn redding. The American Dream: Revisited.
Ik reed deze zomer terug van Denver naar Philadelphia. We waren in Colorado geweest en hadden na een bijzonder nare slootwater koffie-ervaring bij McDonald’s op de heenweg besloten een hip luchtdruk-koffie apparaat aan te schaffen voor 30 dollar. Moet je wel heet water hebben, en dat werkt niet in een rijdende auto. Struikel je bijna letterlijk over Starbucks-fililalen aan de Oostkust van de VS, in de Mid-West zijn ze een stuk dunner gezaaid. Op het moment dat we, met 1000 miles achter ons en nog 700 te gaan, het groene logo op een van de food-exits zagen prijken deden we een high-five. We kwamen veilig aan in Philly. Starbucks redde ons, tijdens die road-trip over de 70 East.
Erick Schonfeld, adjunct-hoofdredacteur van het wereldberoemde weblog TechCrunch moest onze interview-afspraak in New York eigenlijk cancelen omdat hij het écht té druk had met breaking news. Nogal bot deelde hij me mee: kom over twee uur maar terug. Daar sta je dan in New York City met net te weinig tijd om écht iets te doen en teveel tijd om niets te doen. En omdat ik tóch mijn laptop op mijn rug had, ben ik in de Starbucks gaan zitten e-mailen en surfen. Met een espresso, on free Wifi, was het leven zo gek nog niet. Starbucks: mijn time-safer. (Red: Hier het interview met Schonfeld)
Op MyStarbucksIdea.com kunnen Starbucks fans meedenken over nieuwe diensten en producten van Starbucks. Maar ook over de experience in de winkels, over nieuwe bedieningsconcepten. De ideeën variëren van free coffee for everyone tot compleet nieuwe interieurdesigns voor de filialen. Starbucks geeft zijn fans een platform, waar ze status kunnen bereiken. Een platform waar merkfans gehoord worden.
Op Utrecht Centraal zie je ze lopen, de fans. Ze geven zichzelf een smoel, want ze houden het kartonnen Starbucksbekertje opzichtig met het logo vooruit in de lucht. Ze hebben er te lang voor in de rij gestaan en er teveel geld voor betaald. Starbucks: Oók de redder van je imago? Wat een merk…
Matthijs van den Broek
... is hoofdredacteur bij Marketingfacts. Iedere maand schrijft hij een column over (online) marketing, in de ruimste zin van het woord.
10 Reacties • Categorie:
Branding,
Consument & Trends,
Reclame & Media