maandag, 29 november 2010 (10:06)
Column Matthijs van den Broek
Ik heb een zwak voor de MediaMarkt. Bijna ieder excuus grijp ik aan om er even naar binnen te lopen. Tuurlijk, het is er naast de mooie aanbiedingen ongeveer 15 procent duurder dan in andere elektronicawinkels, het is er vaak druk en de verkopers hebben niet áltijd verstand; toch blijft de winkel trekken. Omdat ze bést veel hebben en omdat je overal aan mag zitten. Ik heb laatst nog, serieus onder de indruk, de nieuwe Macbook Air 11 inch in mijn handen gehad. Goed dat er een draadje aan zit. Het is een expierence, ik hou er van.
Mijn vader (soms actief op Twitter, heeft een Gmail adres, en baalt van zijn trage Samsung Windows smartphone) had zich de afgelopen 3 maanden suf gesurfd op het net om de allerlaagste prijs voor een Philips internet radiostreamer (NP2500) te achterhalen. Hij wil er Bach op gaan luisteren op zijn werkkamer en er schijnen zenders online te zijn die alleen maar Barok uitzenden. Hoe cool is dat.
Na een week, of een dag, had hij die laagste prijs natuurlijk al gevonden; de lange zoektijd van 3 maanden heeft niets te maken met dat hij online niet snapt, eerder met de psychologie van het kopen. Je moet jezelf (of je vrouw) ervan kunnen overtuigen dat je écht de laagste prijs hebt gevonden en dat je daarom die Philips internet radiostreamer écht niet kunt laten liggen. De prijzen tijdens zijn zoektocht varieerden trouwens tussen de 229 euro (op de site van Philips zelf) en de 149 euro (Pixmania, dacht hij).
Als vader en zoon-uitje liepen we vorige week naar de Mediamarkt. Ik moest een babyfoon hebben (Alecto DBX85, jaja) en mijn pa dus dat Philips ding. Die babyfoon lag op voorraad recht voor mijn neus op ooghoogte in het schap, serienummer gecontroleerd en ik was in 30 seconden klaar voor 62,99, ongeveer dezelfde prijs als online. De Philips internet radiostreamer lag er óók. Voor 200 euro. Ik zag het al gebeuren.
'Jij gaat je niet, omdat je nu zo hebberig bent en dat ding hier in je handen hebt, 70 euro door je neus laten boren door een of andere verkoper,' zei ik dreigend tegen mijn pa. Pa: 'Hij is wel héél duur, hier. Hmmmm. Dat vind ik wel een beetje zonde hoor… Aan de andere kant…. Nu hoef ik geen verzendkosten te betalen. Ik vertrouw die online winkels toch ook niet altijd…. Nu kan ik hem zo mee naar huis nemen…. Hem morgen aansluiten. Dat zou perfect zijn.'
Ik zei tegen hem dat hij moest afdingen. Gewoon tegen die verkoper zeggen dat hij hem online voor 149 euro had gezien. En wat die verkoper daarom aan de prijs dacht te gaan doen. 'Afdingen…Kan dat hier?' vroeg mijn vader nog. Ja, pa. Dat kan. Verkoper erbij gehaald. Die hield hakkelend een smoesverhaal over dat ze daar bij PixMania toch echt geen bakstenen winkels of showrooms hadden, dat de marges zo laag waren, maar dat hij wél ging kijken wat hij kon doen. Mijn idee was, dat het ding niet meer dan 160 euro zou moeten kosten, uiteindelijk. De verkoper stelde 175 euro voor. Om als psychologische winnaar uit de strijd te komen zei mijn vader stoer: 'Voor 170 euro neem ik hem mee.' En dat deed ie.
Alsnog waarschijnlijk 20 euro teveel betaald, de MediaMarkt heeft wéér gewonnen. De vraag is hoe lang dat winnen nog duurt, maar vooruit, van mij mag het. De lol die wij samen gehad hebben was in ieder geval: onbetaalbaar. J.S. Bach schijnt dat ook te zijn.
Matthijs van den Broek
Matthijs van de Broek is hoofdredacteur van Marketingfacts.nl.
1 Reactie • Categorie:
Consument & Trends,
CRM,
E-Commerce,
MTXL
Brand Z Study: IBM Leapfrogs Google as No. 2 Global Brand
Aantal grote bedrijven laat het nog steeds na om social media op te volgen