woensdag, 30 maart 2011 (6:45)
Column Matthijs van den Broek
Onze fotocamera’s gingen achter elkaar kapot. We hebben er twee, allebei een D80. De ene is vier jaar oud, de andere drie. Je creëert echt een band met zo’n ding, maar ze gaan dus wel kapot; de flitsvoet blijkt een gevoelig onderdeel. We hebben het over reparaties van ongeveer 200 euro per camera. Niet leuk.
Nu kún je zoveel dingen online regelen, maar het laten repareren van je fototoestel is voor mijn vriendin en mij een fysieke aangelegenheid. Je wil hem aan een fysiek mens in een fysieke winkel overhandigen om te wéten dat het goed komt. Camera 1 werd gerepareerd, maar over het hoofd gezien. Na boos gebeld te hebben dat we hem écht nodig hadden om babyfoto’s te maken (doe dat even met een compactcamera, dat is zó…. niet cool) kwamen ze bij foto Boekhorst aan de Lijnmarkt in Utrecht eindeljk snel door. Hij was vergeten, maar binnen twee dagen klaar. Opgehaald en schieten maar. Och, die eerste lach…
Dat was camera één. De andere camera wás al kapot, dus die hebben we ook maar laten maken. Ook bij foto Boekhorst in het kader van: tweede kans. Dat ging rap, een keurige mail met reparatiebevestiging. Ik heb hem afgelopen zaterdag opgehaald.
Mijn vriendin had de camera weggebracht en de bordjes met ‘opheffingsuitverkoop’ genegeerd, ervan uitgaande dat de vestiging ging verhuizen, er online verder gegaan zou worden of nou ja, zoiets. Drie uur voor wat bleek voor eeuwig de allerlaatste sluitingstijd van foto Boekhorst aan de Lijnmarkt in Utrecht kwam ik binnenlopen. Er lagen nog wat fototasjes tegen dumpprijzen. Er slingerden, in lege vitrines, nog wat overjarige lenzen van Sigma die niemand meer wil hebben. Er lagen nog wat statieftasjes, afgeprijsd van 19,95 voor 7,50. En op een rek: Gorilla statiefjes, van die flexibele dingen die je aan je stuur kunt bevestigen zodat je vanaf je fiets kunt filmen. En onze D80, die lag er ook.
'Waar gaan jullie heen verhuizen, als ik vragen mag?' vroeg ik, denkend aan reparatiegarantie en aan het idee dat ik geen zin had een nieuw adres te vinden voor als er nog eens iets met mijn camera aan de hand zou zijn. 'Nergens heen, we gaan dicht,' zei de eigenaar, die er niet in slaagde een diep moedeloze blik te verbergen. 'We houden op te bestaan, we stoppen ermee. Tja… de concurrentie met internet, heh. De prijzen staan zó onder druk.' Ik zag ontreddering, frustratie. En probeerde nog, hulpvaardig: 'Maar camera’s gaan kapot, dat blijft zo, toch?' De eigenaar foeterde: 'Steeds minder, steeds minder. En de marges…..' Eigenlijk had hij helemaal geen zin er over te praten, dat zág je.
'Ik heb hier een bestelformulier en ik heb ook al betaald. Jullie hebben nooit geleverd.' Een vrouw, type Nederlander-die-voorgenomen-heeft-flink-te-gaan-klagen, had kennelijk bij Boekhorst iets besteld dat niet meer leverbaar was. De kassa gaat met gelaten gebaar open, de dame krijgt het geld terug. 'Heel vervelend, mevrouw,' zegt de eigenaar. Bij de uitgang, terwijl ze het bord met “Laatste dag! Alles moet weg!” passeert pruilt de vrouw op de drempel: 'En excuses, ho maar. Wát een service. Schandalig!' Om vervolgens de deur van foto Boekhorst achter zich dicht te trekken, voor haar voorgoed. Ik kijk naar de eigenaar. Hij kijkt naar mij. Dat kon er óók nog wel bij.
Ik rekende de 180 euro reparatiekosten af. Ik kocht het Gorilla statief, extra statiefkopjes (2,50, waarom zou ik ze laten liggen), én de statieftas voor 7,50. Ik had die spullen nodig, bedacht ik. Foto Boekhorst zat al dertig jaar op de Lijnmarkt in Utrecht. Dat internet, het wordt nog eens heel groot.
Matthijs van de Broek
Matthijs van de Broek is hoofdredacteur van Marketingfacts.nl.
Reageer • Categorie:
Consument & Trends,
E-Commerce,
MTXL
Brand Z Study: IBM Leapfrogs Google as No. 2 Global Brand
Aantal grote bedrijven laat het nog steeds na om social media op te volgen