Dit verhaal doet mij denken aan een interview dat ik enkele maanden geleden had met Christian von Koenigsegg, eigenaar van het ongelooflijk dure ‘supercar’ merk Koenigsegg.

Christian is van mening dat groen en duurzaam enorm belangrijk en relevant is, maar dat het pas écht werkt op het moment dat groen geen handicap meer is. Een product mag niet meer geld kosten, minder mooi zijn, meer herrie maken of mindere prestaties leveren puur omdat het groen is. Christian ontwikkelde nieuwe motoren die meer vermogen hadden en minder ruimte in beslag namen, maar intussen veel zuiniger waren met minder uitstoot dat de normale motoren.

Nu kan je je natuurlijk afvragen of er een groene auto bestaat die 400 kilometer per uur rijdt en wat voor verschil een bedrijf kan maken die 15 per jaar produceert, maar intussen is hij ook bezig om deze techniek voor andere merken aan te bieden. Dit was dan ook de reden dat hij zo’n interesse in Saab had.

Oftewel: groen is oke, maar het mag geen handicap zijn.

Hi Denmen,  goed stuk weer.  Ik mag hopen dat het nog een beetje groen blijft voor mijn kleine man. Goed initiatief om het weer eens onder de aandacht te brengen.  Overigens heeft de HEMA prachtige basics van oa duurzaam katoen.  Niet duur en mooie kwaliteit.

Beste mensen, ik probeer echt positief te zijn, maar dit verhaal hoor ik al vanaf 1990 en was daarvoor ook al bekent. En het is al evenzo lang niet waar! Iedereen zal zeggen “groen te handelen en te kopen als dat kan als het maar niet duurder en van de zelfde kwaliteit is enzo bla bla bla” maar in de praktijk doen ze het toch niet.

De mens zoekt de weg van de minste weerstand en slechts een klein gedeelte heeft de innerlijke kracht, het begrip, de tijd en de middelen om groen te doen; vergelijk het met een voetbalelftal waarin ook hooguit maar 1 a 2 sterspelers rondlopen, de rest is en blijft waterdrager. En dat zie ik nooit veranderen. Hopen op het verruimde inzicht en mogelijkheden van de massa is m.i. dus ijdel en catastrofaal.

Ik denk dat de werkelijke veranderingen toch zullen bestaan uit 70-80% top down en maar een bescheiden 20-30% bottom up.

Conclusie: de sterspelers in de politiek en bedrijfsleven zullen de lijnen dwingend uit moeten zetten, en snel, want we hebben niet nogmaals 30 jaar om elkaar sociaal wenselijke kletspraatjes op de mouw te spelden. Maar ik zie het niet gebeuren, en zeker niet met deze regering. Kortom; het blijft dweilen met de kraan open en daarom denk ik er alweer vele jaren over om “Stichting Armageddon” op te richten met als voornaamste doel (lees verder op http://wesselmeijer.info/wordpress/?p=414 ).

De insteek waarmee over duurzaamheid wordt gedacht is, denk ik, een verkeerde. Duurzaamheid wordt gezien als een benefit, dat apart te vercommercialiseren is. Iets waarvan de consument overtuigd moet worden dat het belangrijk is, om er vervolgens naar te handelen. Volgens mij werkt het alleen wanneer fabrikanten (en ook overheden) hun verantwoordelijkheid nemen en duurzaamheid als intrinsiek onderdeel zien van de “totale” kwaliteit die zij leveren. Het is dan de kwaliteit waarvoor de consument wil betalen. Ik denk wat er nu gebeurt met de chocoladeletters (en eerder met chocolade in het algemeen) daar een goed voorbeeld van is. Zo lang duurzaamheid als apart issue wiordt gezien zal het tobben blijven. Als geintegreerd onderdeel van het kwaliteitsdenken zal het soepel zijn plek krijgen.

@ Richard Hugen: dat ben ik met je eens. Duurzaam handelen is een onderdeel van kwaliteitsbeheersing in de breedste zin van het woord, niets meer, niets minder. Door veel bedrijven wordt bijvoorbeeld veiligheid steeds meer als onderdeel gezien van kwaliteitsbeheersing, maar ook van kostenbeheersing. Immers, een schone, opgeruimde werkomgeving en het gebruik van beschermende middelen verkleind de kans op (kostbare en ellendige) ongelukken die de levering ernstig kan frustreren met dito nadelige financiële gevolgen.

Duurzaam handelen raakt aan diezelfde lijn; veiligheid is wellicht zelfs onderdeel van duurzaam handelen; het niet verspillen (vermorsen) van grondstoffen bespaard kosten en energie, idem het vermijden van schade en ellende door de veiligheid op hoog peil te houden; kortom in de hele keten o.a. werkomstandigheden te creëren die de continuïteit garanderen en dat heeft alles te maken met duurzaam; schoon, energie zuinig en efficiënt produceren.

“Groen” & “Duurzaam” worden nog veel te veel geassorteerd en gelegitimeerd met het ijle en ongrijpbare begrip “ethiek”, maar er zijn keiharde efficiency-cijfers die al lang en breed hebben aangetoond dat groen en duurzaam produceren gewoon tot keiharde kostenbesparingen leidt. Waarom blijf deze cijferhefboom die vooral door ondernemers zo goed begrepen zou moeten worden zo onderbelicht? Waarom blijven we zo hangen in het feelgood als USP? Veel te dun en niet nodig.