maandag, 17 januari 2011 (9:19)
Column Eelco Parie
Facebook-oprichter Mark Zuckerberg reageerde eind vorig jaar in Time Magazine (dat hem verkoos tot Person of the Year) treffend op de op zijn bedrijf en leven gebaseerde film The Social Network: 'I found it funny what details they focussed on getting right (…). But the biggest thing thematically they missed is the concept that you would have to want to do something – date someone or get into some final club – in order to be motivated to do something like this. It completely misses the actual motivation for what we’re doing, which is (…) an awesome thing to do.' Opmerkelijk: Hollywood besluit een film te wijden aan het grootste online communicatiefenomeen van de afgelopen tien jaar en lijkt de plank behoorlijk mis te slaan. Een gebrek aan belangstelling of inzicht?
Ik denk het niet. Het werkelijke verhaal romantiseren en van Zuckerburg een naar mannetje en een nerd maken (wat hij niet is als ik de journalist van Time moet geloven en zijn interviews lees) was waarschijnlijk beter voor de box office. Toch zonde.
Maar doet het er eigenlijk toe wat de motivatie van Zuckerberg en zijn medeoprichters is of is geweest? Op een bepaalde manier heeft Facebook namelijk zichzelf opgericht. Of: de gebruikers hebben dat gedaan. Natuurlijk hebben de genialiteit, visie en tomeloze werklust van Zuckerburg c.s. gezorgd voor de eerste stappen naar het huidige - 550 miljoen leden tellende - netwerk en draagt dit iedere dag weer bij aan het verbeteren van het platform. Maar het initiële idee om een site te bouwen waar je iemands naam in kan typen om er vervolgens meer over te weten te komen, heeft een volstrekt andere omvang en impact gekregen. Het is een uiterst machtig platform geworden waarop iedereen alles met elkaar deelt. De onstuitbare groei is met name het gevolg van het feit dat Facebook tegemoet komt aan wat een groot deel van de mensen in toenemende mate heeft: een permanente, niet-aflatende behoefte aan het delen, opnemen en verspreiden van informatie. Mensen willen zichtbaar zijn en verlangen dat ook van anderen.
Toen ik recent een paar dagen in Nederland was, hoorde ik op een receptie iemand - enigszins trots - zeggen: 'Wij doen als bedrijf niet aan social media. Dat is een hele bewuste keuze.' Het was niet het moment noch de plek, maar onder andere omstandigheden had ik de meneer in kwestie graag naar zijn overwegingen gevraagd. Ik vind dat moeilijk te begrijpen, alleen al om de simpele reden dat een groot deel van zijn medewerkers - hij geeft leiding aan zo’n twaalfhonderd mensen - zich vrijwel zeker in groten getale op Facebook, LinkedIn, Twitter of andere social networks bevindt en beweegt.
Als PR-adviseur ben ik de afgelopen jaren, juist door de stormachtige groei van social media, steeds meer overtuigd geraakt van de onvermijdelijkheid om een dialoog met je omgeving aan te gaan. Natuurlijk kan een monnik in een klooster zich nog zonder al teveel moeite onttrekken aan online status updates, webcams en de zegeningen van de nieuwste smartphones. Maar de meeste personen en bedrijven in onze steeds verder globaliserende wereld hebben iets te kiezen en willen gekozen worden. Dat vergt communicatie. PR predikt al sinds de dagen van Ivy Ledbetter Lee en Edward Bernays aan het begin van de vorige eeuw dat personen en organisaties een dialoog met hun omgeving aangaan. Een overtuiging die een actieve houding veronderstelt en daarmee inderdaad een keuze impliceert. Een keuze om na te denken hoe je wilt dat je door anderen wordt gezien en ervaren om daar vervolgens acties aan te verbinden. Ik denk dat we in een tijd leven waarin die keuze er steeds minder is. Je wordt ervaren, want je bent zichtbaar. Je bewijst jezelf een dienst door daar heel goed over na te denken.
Eelco Parie
Eelco Parie is partner en medeoprichter van Coebergh Caribbean, een pr- en communicatiebureau gevestigd op Curaçao. In zijn columns gaat hij iedere maand in op (internationale) ontwikkelingen en opmerkelijkheden binnen zijn vakgebied.
Reageer • Categorie:
Branding,
Consument & Trends,
Reclame & Media,
MTXL