Ros: Dutch Design

iets van te zien moest krijgen. Voor ons zó gewoon, dat we ons afvroegen waarom we entree hadden betaald.

Weer buiten werkte het natuurlijk wél. Het straatmeubilair van tante Pos was, en is, zo anders dan alles wat Britten gewend zijn, dat het wel een tentoonstelling waard was. Zo gaat het vaak met Dutch Design: omdat de meesten van ons er tussen leven, wonen, geboren worden en sterven, zien we het niet. Rij driekilometer Duitsland of België in en je weet dat je in het buitenland zit. Alles voelt raar, mooi, lelijk, opwindend, van signing op verkeersborden tot pakjes kauwgom bij de Tankstelle. Veel van het buitenlandgevoel wordt onbewust veroorzaakt door Dutch Design, of beter: het ontbreken daarvan.

Teruggekomen onderga je heel even dat gevoel dat juist Nederland bijzonder is. Die schitterende half afgemaakte g in het ANWB Ee VL-font maakt dat alles weer ‘gewoon’ is. Dat je thuis bent. In je eigen design. Dat merk je niet als je op dinsdagmorgen door novemberregens en opstoppingen over de A2 ploegt. De aandacht van en voor Dutch Design is vaak gericht op vernieuwing, en dat is maar goed ook, want het is een stroming en industrie die de natie veel oplevert.

Waar we vaak aan voorbijgaan is het collectief designlandschap waartussen ‘ons’ talent opgroeide: natuurlijk staarden Marcel Wanders, Piet Boon, Viktor en Rolf in hun kinderjaren naar dezelfde pakken Venz, dezelfde pakken Melkunie-melk en dezelfde potten pindakaas. Op weg naar school liepen ze langs dezelfde brievenbussen, langs hetzelfde bibliotheeklogo en dezelfde bakstenen huisjes. Wat ze vandaag maken lijkt voor geen meter op elkaar, maar het hoort wel bij elkaar.

Om dat ten volle te kunnen waarnemen zou je voorafgaand aan de Dutch Design Week ei-gen-lijk een maandje in Sjanghai moeten doorbrengen.