Hallo
Mijn dochter heeft een missie, kookboekje voor kinderen, niet geschikt voor ouders, ze is erg slank en kookt en bakt vaak zelf.
Misschien moeten we meer luisteren naar de kinderen zelf?
groetjes Tiny

Dikke mensen en zeker kinderen zijn big business, er wordt heel veel geld aan verdiend. MacDonalds en Unilever houden zich nog even stil bij dit thema van de Kinderboekenweek. Het bedrijfsleven kan alleen maar averij oplopen als ze zich in discussies mengen, net nu het zo lekker gaat. Want het bedrijfsleven speelt momenteel een hoofdrol in de gesubsidieerde overheidscampagnes voor gezonde leefstijl. Het bedrijfsleven wordt daarbij verzocht ‘gezonde’ producten te ontwikkelen voor mensen en kinderen die kampen met overgewicht. Ze mogen daarvoor ook ruimschoots reclamespotjes maken, die per definitie hoogstens de halve waarheid vertellen. Minder eten (en drinken) is de juiste boodschap bij de preventie en behandeling van overgewicht, maar dat is voor de voedingsmiddelenindustrie niet interessant, tenzij het om het product van de concurrent gaat. Jammer genoeg is het niet gebruikelijk om het product van de concurrent te bekritiseren. Er is veel te verdienen aan te dikke mensen en kinderen met overbodige en dure producten zoals light producten. Ook de eindeloze stroom dieetrages zijn goed voor de winst: nu schijnt er een koekjesdieet aan te komen, de voedingsmiddelenindustrie heeft daar vast geen probleem mee. Het zullen vast heel gezonde koekjes worden, die je natuurlijk het beste niet kunt kopen, maar die boodschap leest u alleen hier.
Het huidige overheidsbeleid waarbij de oplossing van het probleem van groeiend overgewicht in ons land en vooral bij kinderen, grotendeels aan de markt wordt overgelaten vind ik uitermate onverantwoord. Er is een stuurgroep goede voeding met bemoeienis van de overheid, maar de invloed van het bedrijfsleven daarin is veel groter dan van onafhankelijke voedings- en gezondheidsvoorlichters, er wordt veel van “de markt” verwacht, dat is niet realistisch.
Ook de groeiende invloed van de voedingsmiddelenindustrie op het onderwijs, via lespakketten en projecten met lunches en ontbijten is een slechte zaak, de volksgezondheid en de opvoeding van kinderen is daar niet meer gebaat.
In november is er weer “het nationale schoolontbijt”, als diëtist ben ik benaderd om mij te melden bij scholen die meedoen. Ik mag echter geen vergoeding vragen voor de tijd die ik daaraan zou kunnen besteden en mag alleen werken met de producten die de broodindustrie hiervoor inkoopt, samen met de school. Echte boerenboter en huisgemaakte jam op een biologisch boterhammetje zal er niet op tafel komen. De diëtist wordt zo een spreekbuis voor in dit geval de broodindustrie. Niet dat ik iets tegen brood heb, maar er zijn ook mensen die wat anders eten ‘s morgens en dat kan wel eens gezonder zijn dan het voorgeschotelde ontbijtje.
Helaas maken diëtisten ook steeds meer gebruik van sponsors en de overwegend gratis voorlichtingsmaterialen van de voedingsmiddelenindustrie. Ook de Hartstichting laat zich sponsoren door Unilever.
Reclame en voedingsvoorlichting lopen in elkaar over, ik vind dat een hele slechte zaak en het is volgens mij een belangrijke oorzaak van de gebrekkige kennis over voeding en gezondheid in ons land.
We kunnen er helaas niet van uit gaan dat de kinderen het zelf het beste weten, zoals de schrijfster hierboven meent. Er zijn uitzonderingen natuurlijk, maar kennis komt niet zomaar aanwaaien, ook kennis over voeding niet, al speelt het gevoel daarbij wel een veel grotere rol dan we denken.
Er is zoveel leuks te doen met eten, eten en snoepen hoeft geen probleem te zijn, het kan weer puur genieten worden als we maar beter zouden weten wat het eten met ons doet.