'Shit. Volgens mij zijn we het dorp al uit.' Misschien moesten we eind 2008 nog wennen aan de bloedsnelle Saab 900 maar misschien was het dorp écht kleiner dan we dachten: voordat we er erg in hadden waren we Achouffe in, en weer uit gereden. Niemand heeft in dat dorp iets te zoeken, behalve als je weet dat daar de brouwerij van La Chouffe staat; het magische kabouterbier uit de Belgische Ardennen. Natuurlijk kwamen wij daarvoor; we wilden het kloppend hart zien van dat gevaarlijk zoete speciaalbier waar je zo dronken van kunt worden en nooit één van bestelt.
Vroeger was Chouffe duur, en kwam het in flessen van 75 centiliter. Die brak je aan, die ging en moest diezelfde avond op en in je eentje is dat, als je snel drinkt, gevaarlijk voor je oriëntatievermogen, fijne motoriek en articulatie. Tegenwoordig tapt ieder zichzelf respecterend bierhuis LaChouffe; met vaten tegelijk gaat het de wereld over. Dat heeft vast alles te maken met de verkoop aan Duvel uit Moortgat, in 2006. Bij Duvel hebben ze Chouffe sinds enige tijd óók in de 33cl flesjes van Duvel gestopt; handig en soms nodig om te kúnnen doseren.
We waren voor de brouwerij tientallen kilometer omgereden: de merkbeleving zat ons kennelijk hoog. In de ‘taverne’ want zo heet dat bij LaChouffe, aten we een tosti en hoewel we met de auto waren: één Chouffe moest kunnen. We hebben de brouwerij verder gelaten voor wat het was, want voor een rondleiding moet je reserveren. Maar Chouffe drinken in Achouffe, waar de Choufjes écht gechoufd worden: dat is een speciale ervaring.
Wij hadden niet al teveel verwachtingen van de brouwerij. Ik had niet gedacht dat we in een soort chocoladefabriek van Willie Wonka zouden belanden met bierbrouwende, zwoegende kabouters in plaats van Oempa Loempa’s . En toch blijft het bier en de plek iets mythisch houden. In een slaperig dorpje in de Belgische Ardennen, de kabouter met de rode puntmuts. Je bestelt Chouffe, drinkt het en denkt aan open haardvuur, schaatsen of lange winterwandelingen, vrijwel zonder uitzondering eindigend in fataal dronkenschap.
Ik heb het met de Titanic (heb ik meerdere boeken over, sommige dialogen uit het beginstuk van de film ken ik uit mijn hoofd), ik heb het met Schloss Neuschwanstein (ik ging ooit in een weekend heen en weer naar Bavaria om me onder te dompelen in de waanzin van Koning Ludwig II). Sommige gebouwen, merken of dingen blazen zich in mijn hoofd op tot mythische proporties. Ik zwijmel weg, ik dagdroom.
Vorige week was ik op een boekpresentatie van Petra de Boevere, a.k.a. het meisje van de slijterij. In het verre Breskens bestiert zij Slijterij De Vuurtoren. Mensen die De Boevere kennen via Twitter gaan ernaar toe (ja, óók Amsterdammers) om wijn te proeven en de slijterij te bekijken. Het is een mythische plek en het draait om persoonlijke merkbeleving, die heeft ze zelf opgebouwd via internet. Ook ik heb die merkbeleving. Want binnenkort stap ook ik in de auto en ga ik op weg naar Breskens.
Meer LaChouffe merkbeleving op Bierblog.
Matthijs
Matthijs van den Broek is hoofdredacteur bij Marketingfacts. Iedere maand schrijft hij een column over (online) marketing, in de ruimste zin van het woord.
ReclameReview: Holland Casino
Hot Pockets Hacks Its Way Onto the Viral Video Chart Big data-analyse: tweets voorspellen stijging in werkloosheid
Brengt Google volgende maand zijn eerste tablet uit?
EK-Apptest: mobiel kleurt oranje
Ontgroening filmen
Eindhoven krijgt wereldprimeur met augmented outdoor campagne Kunstwerk voor André Kuipers vanuit de ruimte te zien Bart Termorshuizen partner bij Park Intratuin wint Folder Vakprijs
