Mat!thijs: We maken een kringetje

maandag, 08 juni 2009 (9:23)

Ik had mijn schoenen gepoetst. Mijn favoriete shirt aan. Mijn haren waren gekamd en ik was fris gedoucht. Ik had zelfs een nieuwe fiets voor het vervoer naar sociëteit De Kring. Waar het woord ballotage valt, zijn mijn oren gespitst. Het woord riekt naar lang vervlogen tijden, dubbele achternamen, sigaren, cognac, vrouwen zonder kiesrecht en standverschil. Ik en een zekere andere columnist, waar ik zeer binnenkort écht mee ga polemieken, stonden op de guestlist van een seniore bladenmaker.

Harry Mulisch is er lid of schijnt lid te zijn. Kunst- en creatieminnend Amsterdam en omstreken, een zwik journalisten, marketeers, een handvol makelaars en mediabeslissers. Zo’n 2.000 man in totaal. Maar eigenlijk weet niemand precies wie er allemaal lid zijn. Ja, die lijst is op te vragen bij het bestuur. Maar is verder nergens te vinden. Niet op internet, niet in het clubblaadje. Het maakt De Kring een beetje sektarisch en magisch.

Episch werd het. Het donkerbruine interieur, weinig licht. Een Friese dichter, die verplicht in het Fries moest dichten. Een interview met diezelfde dichter met interviewvragen die zó clichématig waren dat het plotsklaps cult werd. Een Duvel, twee Duvel, drie…. De vertwijfeling, druipend van het gezicht van @polledemaagt. De vaderlijke, gelukzalige glimlach van de bladenmaker. Toen de dichter was uitgedicht, de glazen leger raakten en Polle de Maagt zijn biezen had gepakt, was daar het balkon.

Op het balkon was een existentiële discussie aan de gang over waar-het-nu-toch-heen-moet-met-onze-club tussen de bestuursleden. What happens in The Kring, stays in The Kring, dus letterlijk citeren zou onchique zijn. Maar ideeën waren welkom, rang of stand deden er even niet meer toe.

Ik werd bevangen door een roestig, sluimerend ‘Ik-wil-bij-een-clubje-horen’-sentiment. Mengde me ook in de discussie en had, overmoedig van de Duvel, wel wat ideeën voor het bestuur over de verjonging en de (online) toegankelijkheid van sociëteit De Kring. Gemeenschappen bouwen, meer onderling verband bewerkstelligen, dat soort dingen. Ik zag het allemaal voor me.

Deze andere wereld, ietwat oubollig, waar je niet binnen mag bellen en men liever ziet dat er ook niet getwitterd wordt, vált te koesteren. Ook na slechts één bezoek. Dat is knap. Met club up (eigenlijk de nooduitgang) heeft De Kring een stap richting vernieuwing en financiële zekerheid gemaakt. Nu nog een jonge garde aansporen tot betrokkenheid. Dit verborgen stukje Leidseplein was prachtig om te ontdekken.

Vraag is wat die existentiële discussie, die misschien wel sinds de oprichting speelt, gaat opleveren. Wil De Kring gevonden worden? De deur staat open. Maar je moet wél eerst langs de ballotage.

Matthijs van den Broek
... is hoofdredacteur bij Marketingfacts. Iedere maand schrijft hij een column over (online) marketing, in de ruimste zin van het woord.

Lees ook: