maandag, 24 augustus 2009 (9:27)
Lady Gaga, La Roux, Little Boots, Lykke Li, Lily Allen... De popmuziek van dit moment wordt gedomineerd door zangeresjes wier naam met een L begint en die allemaal elektronisch vervaardigde synthesizerpop maken. Nu is dat eerste stom toeval, maar dat er juist nu een golf aan elektrozangeresjes opstaat zeker niet. Sterker nog - het is een berekende zet van de muziekindustrie ...
... of liever gezegd: een laatste stuiptrekking.
Want waar komen al die vrolijke, bandloze zangeresjes ineens vandaan? Juist: uit de marketingkoker van de platenmaatschappijen. Waar tot in de jaren negentig bands met grote budgetten de studio indoken om met echte instrumenten muziek te vervaardigen, moeten die jonge zangeressen van nu het doen met een laptop, wat software en vooruit, een aardige stem. En waarom juist jonge meisjes? Nou, die zijn nog lekker kneedbaar, en bovendien naïef genoeg om lekker excentriek uit de hoek te durven komen. Dus vallen ze op en komen de fans vanzelf wel.
Deze ietwat cynische redenering kwam ik tegen in het Britse muziekblad Q. Wat de auteur er echter niet bij vermeldde, was dat die fans geen cent meer betalen voor muziek. De doelgroep van Q misschien nog wel - deze maand staat Led Zeppelin op de cover dus er zal wel weer een luxe cd-box zijn verschenen, maar de meeste jongeren downloaden alles gratis.
Het is dan ook niet zo gek dat zo'n Stichting Brein de organisaties die gratis verspreiden en downloaden van muziek willen aanpakken. Dit werkt echter niet: het enige dat zo'n stichting doet is symptoombestrijding. Hier en daar een illegaal downloadertje beboeten of een torrentsite als Pirate Bay voor Nederlandse internetters verbieden: het zal sommige personen afschrikken, maar de meeste downloaders zullen direct naar nieuwe middelen zoeken om gratis aan hun luistergerief te komen. Een blik op de laatste 12 jaar zegt genoeg: Napster kwam, ging en werd commercieel. KaZaa, LimeWire, SoulSeek en andere diensten sprongen in het achtergebleven gat. Slimme torrents waren tot dusver voor geen énkel gat te vangen. Ook al verbied je Pirate Bay, dan kom je via een omweg wel aan het torrentmateriaal.
De muziekindustrie had al veel eerder moeten inzien dat het tij niet te keren is. Veel artiesten doen dat al en gaan op zoek naar nieuwe verdienmodellen. Radiohead biedt zijn albums aan via het 'pay what you like' principe. Prince plakte zijn cd gratis op een weekendeditie van The Daily Mail. Madonna zette haar maatschappij Warner buiten de deur en ging een deal aan met Live Nation. Met haar laatste tour verdiende de zangeres zo'n 80 miljoen dollar.
Het zijn voorbeelden van gevestigde namen, dat wel. Maar ook beginnende bands maken meer kans op succes dan ooit. Waar platenmaatschappijen vroeger misschien één op de honderd artiesten een kans gaven, gaat het er via internet een stuk democratischer aan toe. Juist hier zouden platenmaatschappijen en andere partijen hun pijlen op moeten richten. MTV doet het al, door avondjes te organiseren in een popschuur als Paradiso, want hiervoor willen nog genoeg jongeren hun portemonnee trekken.
Conclusie: vorm Stichting Brein om tot een organisatie die meedenkt met artiesten en zoekt naar nieuwe mogelijkheden, in plaats van de bestaande mogelijkheden te bestrijden. Dat laatste heeft geen zin. Jongeren zijn inmiddels zo gewend aan gratis dat ze waarschijnlijk nooit meer 15 euro zullen neertellen voor iets archaïsch als een cd.
Jaap Bartelds,
Redacteur van MarketingTribune en hoofdredacteur van MediaTribune
Reageer • Categorie:
MTXL
Home ยป Digital Editions Nxtbook Teams with Joe Pulizzi to Offer Custom Solutions
Lenthe Publishers (c) 2009