AMSTELVEEN - Het interview met onafhankelijk voedseljournalist Wouter Klootwijk in MarketingTribune 22, wemelt volgens de Marine Stewardship Council (MSC) van de foute claims. Zo zou het keurmerk als ...
‘marketingtruukje’ gewoon te koop zijn. Nathalie Steins-Oosterling, commercieel manager MSC Nederland reageert in MarketingTribune 1 op de uitlatingen van Klootwijk. Hieronder delen uit haar e-mail aan Wouter Klootwijk naar aanleiding van zijn beweringen in de MarketingTribune van 16 december.
Citaten Klootwijk: [Kun je het MSC-label kopen] 'Daar komt het bijna wel op neer. Je moet aan wat criteria voldoen en wat papieren overleggen. Maar MSC en duurzaamheid hebben niks met elkaar te maken. MSC controleert niet; heeft de middelen daar niet voor.'
Het MSC-keurmerk is niet te koop. Het programma van de MSC is het enige wereldwijde certificeringsprogramma voor duurzame visserij dat volledig conform de richtlijnen van de Verenigde Naties werkt. De certificering gebeurt op basis van een zeer rigoureuze wetenschappelijke beoordeling door derde partijen waarbij alle belanghebbenden gedurende het hele proces informatie kunnen aandragen en die door iedereen te volgen is.
Drie principes
De standaard voor duurzaam vissen van de MSC bestaat uit drie principes. Ten eerste moet het visbestand gezond zijn. Als het bestand daar net onder zit, moet er een aantoonbaar werkbaar herstelplan zijn. Ten tweede moet eventuele effecten op het zee-ecosysteem zo ver mogelijk worden teruggedrongen. Als er schade is gedaan, moeten er herstelmaatregelen worden genomen. Ten derde moet de visserij goed worden beheerd. Elk principe is onderverdeeld in een aantal criteria. Een team van onafhankelijke wetenschappers beoordeelt de visserij op basis van die criteria. De MSC doet de certificeringen dus niet zelf. We willen namelijk belangenverstrengeling voorkomen. Gemiddeld moet je op elk van de drie principes minimaal 80 punten halen. Scoor je op één of meer van de criteria binnen een principe lager dan 60, dan is certificering niet mogelijk. Als je tussen de 60 en 80 scoort, dan worden er voorwaarden aan de certificering verbonden. De visserij krijgt dan huiswerk om binnen de looptijd van het certificaat (5 jaar) het cijfer tussen de 60 en 80 naar minimaal een 80-score te brengen. Tijdens het hele proces kunnen alle belanghebbenden informatie aandragen en de conceptrapporten beoordelen. Ook kijken andere wetenschappers ook nog een keer heel goed naar het rapport voordat het klaar is (wetenschappelijke peer-review) en het eindoordeel wordt gegeven.
Controle
Wat betreft je punt dat MSC niet controleert, maak je ook een forse fout. De onafhankelijke certificeerders die de visserijcertificeringen doen, zijn verantwoordelijk voor de controles. Zij maken ook elk jaar een rapport (met publieke commentaarronde) over de stand van zaken. Soms worden er dan extra huiswerkmaatregelen opgenomen. Daar waar het reguliere controlesysteem op de visserij als onvoldoende wordt beoordeeld (ook onderdeel van de beoordeling die aan het certificeringsbesluit ten grondslag ligt), worden er extra voorwaarden gesteld. Je kunt dan bijvoorbeeld denken aan het moeten meenemen van onafhankelijke waarnemers aan boord of cameratoezicht. Alleen certificeerders die zijn geaccrediteerd door Accreditation Services International mogen certificeringen doen. Zij staan ook bij ASI onder toezicht, dus hun functioneren wordt gecontroleerd. De MSC maakt overigens zelf onderdeel uit van Iseal.
Ketencertificering
Waar de MSC vervolgens (als enige visserijkeurmerk) voor zorgt, is dat de vis uit een gecertificeerde visserij die uiteindelijk (hopelijk ook) op jouw bord terechtkomt volledig terug te traceren is. Het MSC-logo mag alleen maar op de vis komen als de hele keten – van boot tot bord – gecertificeerd is volgens de Chain of Custody (CoC)-standaard voor de ketencertificering. Door deze ketencertificering kunnen wij consumenten de zekerheid dat MSC-gelabelde vis ook echt uit een MSC-visserij komt. De CoC-certificering gebeurt ook door onafhankelijke certificeerders en zij controleren hier ook op. Verder voert MSC ook zelf controle-'tracebacks' uit op aangekochte consumentenvis en doen we DNA-testing om te kijken of bijvoorbeeld de wilde MSC Alaska zalm in het pakje ook wel de zalm is waarvan geclaimd wordt dat ie in het doosje zit. Zowel de standaard voor duurzaam vissen als de CoC-standaard en de beoordelingsmethodes die eraan ten grondslag liggen zijn vastgesteld en worden beheerd met behulp van onze stakeholder council waarin alle belanghebbenden in de visserij – dus ook bijvoorbeeld de Stichting de Noordzee – zitting hebben.
Ik heb zelf meer dan 10 jaar in de visserij gewerkt dus ik heb ruime ervaring met bestandsbeoordelingen en internationale beheer van de visserij. Het MSC-programma heeft binnen de visserijen die nu gecertificeerd zijn (38) meer bijgedragen aan duurzaam beheer dan het overheidsbeleid. Ik kan je daar tal van concrete voorbeelden van geven. Ik weet ook zeker dat als je Niels zou vragen om de MSC beoordelingsmethode te bekijken, hij niet anders kan concluderen dan dat de MSC standaard en de beoordelingsmethodologie super rigoureus zijn en zeker niet "een beetje nep; allemaal mooi weer spelen" is, zoals je in het artikel stelt.
Citaten Klootwijk: 'Het MSC label is puur een marketinginstrument geworden. Het is een beetje nep, allemaal mooi weer spelen.'
Je hebt goed begrepen dat MSC een marktgerichte benadering kiest. Door de vis die voldoet aan onze standaard voor duurzaam vissen met het logo herkenbaar te maken in de markt kunnen consumenten een bewuste keuze maken voor gecertificeerd duurzame vis (terecht wijs je in het artikel op alle vage duurzaamheidsclaims rondom vis). Hiermee belonen we vissers die het zware certificeringstraject zijn ingestapt en daarmee in een duurzame visserij hebben geïnvesteerd. Door een marktprikkel te creëren belonen we die vissers die investeren in duurzame visserijpraktijken en stimuleren we andere vissers om zich ook te laten certificeren. Hiervoor moeten ze vaak gigantische verbeteringen doorvoeren. Unilever en WNF – sinds 1997 zijn we overigens een onafhankelijke non-profit – realiseerden zich destijds heel goed dat de macht van de consument uiteindelijk veel meer kan betekenen voor duurzaam beheer van de visserij dan regeringen dat kunnen, juist vanwege allerlei politieke en sociaaleconomische motieven. Natuurlijk is het zo dat in het begin vooral de ‘laaghangend fruit’ visserijen zijn ingestapt, dus degenen die al zo ongeveerd aan de standaard voldeden. De visserijen die nu in de certificering zitten en die nog zullen instappen – gedreven door die markt – zullen forse verbetertrajecten moeten doorlopen voordat ze überhaupt in aanmerking komen voor de certificering. En daarmee gaan we dus een enorme duurzaamheidsslag maken. Ik kan alleen maar concluderen dat onze business case werkt en zeker geen "mooi weer spelen" is.
Citaten Klootwijk: 'MSC-vis is drie keer zo duur. Maar de vis zonder zo'n keurmerk is net zo duurzaam'. En 'Voor grote visproducenten is het een middel om meer geld voor hun vis te vragen.'
Ik ben erg benieuwd waar je de informatie vandaan hebt waar je deze stelling op baseert. Voor sommige (maar zeker niet alle) visserijen heeft de certificering een kleine verhoging van de marktprijs opgeleverd. We praten hier over zo'n 10 tot maximaal 15%. En dat vinden wij ook niet erg, want die vissers hebben geld geïnvesteerd in het voldoen aan de standaard. Over het gebruik van het logo zijn royalty's verschuldigd. Het gaat echter om een minimaal bedrag van 0.5% van de volumewaarde van de MSC vis. Dat is dus echt peanuts en zal ook nooit tot enorme prijsstijgingen leiden. Wij gebruiken deze royalty's (op dit moment 10% van onze inkomsten; de rest komt uit donaties) overigens voor het beheer van de standaarden en de controle er op.
Wellicht dat je doelt op de A.pollock die op de internationale markt behoorlijk in prijs is gestegen. Dit heeft helemaal niets te maken met de certificering maar met het feit dat de quota van deze soort nogal behoorlijk zijn verlaagd. Omdat dit echt een bulkvis is voor de consumentendiepvriesmarkt over de hele wereld hebben deze quotadalingen resulteert in forse prijsontwikkelingen naar boven. Speculatie met aangekochte voorraden speelt daarbij jammer genoeg ook een rol. De meeste MSC vis is echter voor vergelijkbare prijzen te koop als vergelijkbare niet MSC-vis. Ga maar eens kijken in de supermarkt.
'Hoe kun je nou een dode vis nou duurzaam noemen'
Dat de vis die niet is gecertificeerd net zo duurzaam is, kun je alleen maar hard maken op het moment dat die vis aan dezelfde rigoureuze beoordeling is onderworpen als de MSC-vis. 'Hoe kun je nou een dode vis nou duurzaam noemen', vraag je je af. Tja, vissen zonder impact op de bestanden en het leven in zee kan nou eenmaal niet. Maar je kunt er wel voor zorgen dat er genoeg vis overblijft en dat het ecosysteem ondanks de schade die wordt toebracht lekker blijft functioneren. En dat streven wij na met MSC en daarmee kan dode vis ook duurzame vis zijn.
Mindshare Retains Unilever's $1.38 Billion U.S. Business
Emerce Training – Conversion
ReclameReview: Holland Casino Hot Pockets Hacks Its Way Onto the Viral Video Chart Big data-analyse: tweets voorspellen stijging in werkloosheid
Brengt Google volgende maand zijn eerste tablet uit?
EK-Apptest: mobiel kleurt oranje Tijdschrift maakt koppeling met Pinterest
Ontgroening filmen
Eindhoven krijgt wereldprimeur met augmented outdoor campagne
