dinsdag, 01 december 2009 (8:52)
Griepnieuws heerst. Vijf jaar geleden werd ik voor het eerst in jaren overvallen door 'een' griep. Ongelofelijk wat je dan meemaakt. Het hoofdredactionele lijf voelde alsof er drie Koninginnedagen mee gevierd waren, in combinatie met epische verkoudheid, ijskoude rillingen werden opgevolgd door het gevoel alsof je de Paramaribo-marathon in ski-jack liep.
Op zoek naar een glaasje water werd het me zwart voor de ogen. Als een kat lag ik 20 van de 24 uur te ijlslapen, de overige vier staarde ik lusteloos naar het plafond van de slaapkamer. Werken, mail checken of zelfs telefoon opnemen ging niet. 'Zo voelt het dus', moest ik geregeld denken. Drie dagen later was ik vijf kilo lichter en hersteld.
Een gezond lijf kan het hebben, maar het leek me ineens heel logisch dat er jaarlijks duizenden oudjes, kinderen, zieken en zwakken aan bezwijken. Uiteindelijk moet je toch ergens aan dood. Begin vorige maand kreeg de minister de schone taak te bepalen wie om welke reden subiet moest worden ingeënt tegen de Mexicaanse griep, nadat er in de maanden ervoor alleen nog schamper was gefulmineerd tegen zijn besluit om een stuk of twintig miljoen vaccins te bestellen bij een bedrijf waar tv-deskundigen dan weer een belang hadden.
Moeilijke klus, maar hij heeft het goed opgelost las ik. Geen idee of dat echt zo is, maar de kritiek in mijn kwaliteitskrant sloeg in ieder geval helemaal om in bewondering. Niet direct een marketing issue, maar wel een interessante communicatiecase. En een learning, want de minister had het wát moeilijk met de bezorgde ouders punt nl die gesteund door Jomanda's esoterische wichelroedelopers en antroposofische cliniclowns hele blogs en fora volkalkten over het - in hun ogen - échte gevaar: de prik zelf. Vaak hoogopgeleide types die leunend op de inenting van de rest van de klas ook menen hun kind een dienst te bewijzen door de weerstand zijn eigen werk te laten doen, mocht de tetanus of difterie toeslaan.
Het protest en hysterie waren vooral een online ding, begreep ik van de minister, die in de hitte van de H1N1-campagne eerlijk toegaf geen idee te hebben wat aan te vangen met de paragnosten. Tsja, dat krijg je kennelijk als je hele communicatieafdeling beleidsadviseur heet. UPC! dacht ik direct. Vlieg het webcareteam van UPC in! Vraag aan UPC waar ze nog meer goede webcareteams hebben - als je twintig collega's in heel Nederland hebt moet je ze allemaal bij naam kennen leek me - vorder die gasten in naam van oranje en zet ze 24/7 aan het werk op het ministerie.
Red de reputatie van de minister en terugbashen, die bezorgde ouders punt nl. Inmiddels hoeft het niet meer, maar het kan zo in het draaiboek voor de Shanghai-griep over vier jaar. Webcare.
Luuk Ros, hoofdredacteur MarketingTribune.
Reageer • Categorie:
MTXL
Coca-Cola and Skechers Offer Brands New Halos at Annual Licensing Show
Ontwikkelaars kunnen harde schijven verschepen naar Google voor cloudopslag