[column] Aspiratie - de vergeten trigger

Wereldvrede. Een fris nieuw klimaat. Het eeuwige leven. Met Telstar de Champions League winnen. Of: de beste schrijver sinds Shakespeare worden. 

Of nee: beter dan Shakespeare worden.

Dit adje voor de Universiteit van Oxford trof me, omdat het de lat legt waar die gelegd moet worden. Bijna uit het zicht, zo hoog. Zoals het hoort voor een universiteit. Zeker voor een universiteit uit het rijtje: Oxford en Cambridge. 

Dat is een kort rijtje. Die horen we niet te kennen van het roeien. Maar als de top van universitair onderwijs. Als bakens van intellectuele uitdaging, wetenschappelijke nieuwsgierigheid en geestelijke verrijking. 

Als de plaats waar de slimsten van de slimsten hun berg willen beklimmen. Dat zie je in deze twee simpele regeltjes terug. 

Dit is wat je wilt zien van een universiteit. Zo'n ontregelende stelling die alles wat je dacht te weten over Shakespeare ineens in een heel ander daglicht zet. 

Als je kritisch bent, kun je nog zeggen dat het wat 'kijk ons eens intelligent doen' is. Of andersom, een geconstrueerde poging tot universitaire humor. 

Onder professoren, je kent het wel.

Maar dan nog blijft overeind wat ze hiermee willen doen. De slimsten van de wereld aanspreken om naar de beste universiteit van de wereld te komen. 

De slimsten van de wereld die hier een glimlach van krijgen weten onmiddellijk dat dit de beste universiteit voor ze is. Zelfs al wisten ze dat al, dan is dit de definitieve bevestiging. 

Aspiratie is een effectieve trigger voor werving. Employer branding zou altijd moeten gaan over hogere doelen, grote dromen en naar de sterren grijpen. 

Maar waar gaat het tegenwoordig maar al te vaak over? Vegalunches en werk-privé balans. Triggert dat het schaarse toptalent dat nodig is om te groeien? 

Maakt dat je uniek?

Leg je de lat op de grond of hoog in de hemel. Het is geen Shakespeare. Maar misschien toch een aardige vraag om over na te denken.

Peter van der Wijk
corporate remote copywriter