[column] Pensioenvoetballer

Ooit van gehoord? Damjan Djoković. Deze in voormalig Joegoslavië geboren, maar in Nederland opgegroeide voetballer doorliep de jeugdopleidingen van onder andere ADO, Excelsior en Sparta. Hoewel geen toptalent, maar wel een ambitieuze jeugdspeler, zag hij zijn mogelijke voetbalcarrière bij Nederlandse profclubs in duigen vallen door een enkelbreuk. Na herstel hiervan dacht hij zijn voetballeven te moeten hervatten in het amateurvoetbal.

In 2010 zou hij weer voor zijn oude club Haaglandia gaan spelen, ware het niet dat hij na een stage bij het Italiaanse AC Monza, een club uitkomend in de Italiaanse derde divisie, in 2011 alsnog in het profvoetbal terecht kwam. Het zou het begin worden van een 15 jaar lange reis langs bijna evenzoveel clubs in Italië, Roemenië, Frankrijk, Duitsland, Kroatië, Turkije, Saoedi-Arabië en opnieuw Roemenië.

Exemplarisch
De carrière van Damjan Djoković is exemplarisch voor de carrière van de profvoetballer, die om de centen speelt. In een interview uit 2017 noemt hij zichzelf ook onomwonden een broodvoetballer met als doel om zoveel mogelijk geld te verdienen. Dat dat in het verre buitenland niet altijd even makkelijk gaat, neemt hij op de koop toe. 'Je moet vechten voor je geld. Soms bijna letterlijk, want na een nederlaag kon het zomaar zijn, dat je moest wachten op je salaris.' Om daarna te vervolgen: 'Maar ik weet waarvoor ik het doe… het gaat me uiteindelijk lukken om later op financieel gebied behoorlijk stabiel te zijn.'
Uiteindelijk is dat een te waarderen streven. Damjan Djoković was zich bewust van zijn sportieve (on)mogelijkheden en heeft financieel het maximale uit z’n carrière gehaald. Om in een recent interview, te lezen op de website van Sportnieuws, nuchter te stellen, dat over het algemeen iedereen voor het geld voetbalt. 'Als je zegt, dat je niet voor het geld naar Saoedi-Arabië gaat, dan ben je aan het liegen.'

Perfide
Saoedi-Arabië. Hoewel Djoković daar ook nog een jaartje heeft gevoetbald zal hij daar niet tot de grootverdieners hebben behoord. Dat gaat wel gelden voor Oranje-international Tijjani Reijnders, die een transfer maakt naar de voetbalclub Al-Quadisya. Ik ben bepaald niet goed op de hoogte van de Saoedische voetbalcompetitie, maar weet wel dat het daar alleen maar om de poen gaat. En om enórm veel poen! Reijnders wordt ‘de man 100 miljoen’. Dit soort buitensporige bedragen sluiten inmiddels naadloos aan op de perfide wereld, die de Fifa voor de voetbalsport meent te moeten creëren. Money makes the world go around en dat weet Gianni Infantino als geen ander. Volgens deze Fifa-voorzitter komt de groeiende hoeveelheid geld alleen maar ten goede aan de edele voetbalsport zélf. Dat de Fifa-baas met zijn inmiddels afgeblazen investeringsplan zijn salaris zou willen hebben vertienvoudigen naar zo’n 30 miljoen euro op jaarbasis, past dan ook helemaal in de megalomanie waaraan de Fifa ten prooi is gevallen. Gek gemaakt door de exorbitante salarissen en bonussen die er in het wereldvoetbal door trainers en spelers bij elkaar worden geharkt, zal Infantino wellicht gedacht hebben dat hem een daarbij passende remuneratie ook toekomt.

Goudgerand
Ondertussen gaat Tijjani Reijnders vijf jaar lang voetballen ‘in de zandbak’. Voor 20 miljoen per jaar. Toen aan Willem van Hanegem werd gevraagd wat hij daarvan vond, antwoordde de Kromme, dat Reijnders dat helemaal zelf moet weten. 'Dat is zijn goed recht.' Een goudgerand pensioen is voor de familie Reijnders -voor generaties!- geregeld.

Naast de broodvoetballer is er nu dus ook de pensioenvoetballer.

Charles Borremans

beeld: bewerking met OpenAI