[column] The most terrible time of the year

Nog even over de door McDonalds gecancelde commercial van McDonald's. Ik heb 'm 10x vertraagd en denk dat we het moeten zien als een dystopische sciencefictionfilm.

Dit is een portret van een post-humane wereld, waarin een hybride mensvorm gedoemd is tot permanent falen.

We zitten met z'n allen vast in een eeuwige feedbackloop van menselijke onkunde.

We zijn tot op het bot gefrustreerd, maar zien geen uitweg.

Tegen de klippen op blijven we doorgaan, we kunnen niet anders.

Zo zijn we geprogrammeerd.

Constant ruzie makend ploeteren we voort.

We blijven pogingen doen er wel iets van maken, maar het lukt niet dankzij een obsessie met onze eigen problemen. De ander laat ons volmaakt koud.

Waardoor we vastzitten in gordiaanse knoop van zelfmedelijden, desinteresse en frustratie.

De enige manier om aan de dagelijkse ellende te ontsnappen, is de McDonald's, onze gezamenlijke burcht der eenzaamheid. Waar we met z'n allen elke avond naartoe vluchten voor een beetje schijngezelligheid en nepwarmte.

Nooit langer dan een half uurtje duurt, want elke McDonald's is zo gemaakt dat we na het nuttigen van ons eten zo snel mogelijk weer weg willen.

Ook al weten we dat er buiten een koude wereld op ons wacht. 

We zitten aan lelijke tafeltjes op slecht zittende stoelen,.

En eten maaltijden waarin alles hetzelfde smaakt.

Nog uren na nuttiging worden we aan die smaak herinnerd door de zure oprispingen die op gezette tijden naar boven komen.

Ergens, diep in ons collectief geheugen hebben we nog een flauwe notie van de heerlijkheden die we ooit aten.

En van het geluk dat we ooit kenden.

Maar we hebben er geen toegang toe.

We kennen alleen de smaak van Big Macs, McNuggets, Franse frietjes en McFlurry.

De Happy Meal leert te begeren om het begeren.

Om een fractie van een seconde maniakaal blij te zijn, waarna de begeerte naar een nieuwe begeerte begint.

Tussen het verlangen naar verlangen door lopen we tegen muren op, struikelen we over loszittende stoeptegels en ligt er op elke hoek van de straat een bananenschil op over uit te glijden.

We zijn allemaal het slachtoffer van de omstandigheden en het leed van de ander wordt door een ieder beantwoord met dezelfde wezenloze blik.

Niemand steekt een hand uit naar elkaar.

En behalve onze eigen sores is niets de moeite van onze aandacht waard. 

We kunnen ons niet meer herinneren wat het is om ergens door geraakt te worden.

Alles is even belangrijk of onbelangrijk.

In deze most terrible of all possible worlds.

Mark Joost Meijer  
copywriter Meijer Molovich.com
LinkedIn-profiel: [staat hier]

• Onderzoek Behavio: 'The most terrible time of the year' doorgelicht. Klik [hier] voor de resultaten
• Lees ook: Als je kerstcommercial wordt teruggetrokken omdat je merk te sterk is