Kwalitatieve vakinformatie blijft altijd

Mijn werkgever was toen niet eens Adformatie, waar ik eerder jaren had gewerkt, maar managementmagazine Elan. Waar ik na twee jaar in Deventer het werken voor een ‘newsy-vakblad’, de reclamebranche en Amsterdam was gaan missen. Mijn stop bij NieuwsTribune duurde maar anderhalf jaar, maar het was de meeste leerzame periode uit mijn vakbladleven. Nog bedankt, in alfabetische volgorde, Jan van Buuren, Wim Laverman en Cees van Staal. Wat ik vooral leerde? Hoe je commercie kon vermengen met journalistiek als je in ieder geval nog wat geld wilde verdienen. Als nieuwkomer, die het moest opnemen tegen een schier onaantastbare marktleider. Nooit in de praktijk gebracht, trouwens.

Onafhankelijke journalistiek
‘Zeg,’ zei Cees van Staal me op een ochtend. ‘Dat meen je niet, dat je gaat schrijven hoe de recessie de bureaubranche raakt, hè? Dat verergert de situatie alleen maar. Dat is dus slecht voor het vak.’ Als er een vermeend kritisch verhaal uit de pen vloeide en hoofdredacteur Van Staal - ik was adjunct - het daar wel mee eens was, fluisterden Van Buuren of Laverman hem in: ‘Denk aan de waarde van je aandelen, Cees, doe maar niet.’

Een van mijn eerste opdrachten kwam van Jan. ‘Michael, de media willen niet bij ons adverteren omdat we nooit over ze schrijven. Zou jij een mediarubriek willen opzetten?’ Die kwam er. Ook de contacten met de reclamebureaus waren boeiend. Wie herinnert zich de te verdienen ballen en de stippen nog? ‘Als jij regelmatig bij ons adverteert, dan stijg je in onze tabellen en melden nieuwe klanten zich geheid,’ werd bureaus ingefluisterd door de leiding. ‘Maar als je dat niet doet en je concurrenten wel, dan ga je dalen. En gaan je bestaande klanten denken dat ze elders beter af zijn.’Van dat werk. Voor dat leidende trio bestond onafhankelijke journalistiek niet, laat staan onafhankelijke vakbladjournalistiek.

Still going strong
‘Bureaudirecteuren krijgen pas echt respect voor je, als je ook onaardig over ze schrijft,’ wist opleider Van Buuren, net als Van Staal van het reclameman, mij te melden. En voegde de daad zelf geregeld bij het woord. Ik soms ook, al noemde ik het liever kritisch. Wat leidde tot boze telefoontjes over slecht bezig zijn voor het vak, en soms tot geslijm. En een prima naamsbekendheid van het blad, dat toen overigens als niet meer dan een sales promotie-uiting voor 'de Dikke', het bureauboek, werd gezien. De positie van Adformatie, waarnaar ik later terugkeerde als hoofdredacteur, na de overname van NieuwsTribune door de Weekbladpers - een apart verhaal waard - bleef onaangetast. Na de tumultueuze periode bij de Weekbladpers schoof NieuwsTribune als MarketingTribune door naar Reed Elsevier, vervolgens naar uitgeverij Lenthe en de inhoud verbeterde sterk met anderen aan het roer. Binnen het begrip vakbladjournalistiek kwam de klemtoon weer op journalistiek te liggen. Het blad belandde nog weer later in nog weer rustiger vaarwater, bij BBP Media, alwaar still going strong.
De Gouden Eeuw van de reclame heb ik nog mogen meemaken. Veel mocht, veel kon, overal in de marcombranche. Gouden tijden dus ook voor de vakbladjournalistiek. Er waren zelfs drie vakbladen; te veel voor zo'n kleine markt. De laatste jaren is de wind overal guur. Vooral in de gevestigde mediawereld, lijkt het. De recessie kwam en bleef, de online hausse hakte erin: print in zwaar weer. Advertentie-inkomsten tuimelden, abonnementen vasthouden werd steeds moeilijker, laat staan nieuwe werven. De druk op redacties om meer en beter tegemoet te komen aan de wensen van adverteerders nam toe, zeker niet alleen in de vakbladjournalistiek.

Kwalitatieve vakinformatie
Vandaar sterkte gewenst, MarketingTribune en crew, zeg ik, als inmiddels 70-jarige. Op naar de volgende dertig jaar, in welke verschijningsvorm, of vormen, dan ook. Eén ding staat voor mij als een paal boven water: wat er ook nog meer verandert in marcomland, hoe snel ook, behoefte aan kwalitatieve vakinformatie zal er altijd blijven. Maar om dat consequent te blijven leveren is moeilijker dan ooit. Veel moeilijker dan in ‘mijn’ tijd. Respect!

Dit artikel verscheen in MarketingTribune 17, verschijningsdatum 7 oktober 2014 en werd geschreven door Michael van Os, oud adjunct-hoofdredacteur NieuwsTribune, oud-hoofdredacteur Adformatie en nu hoofdredacteur http://reclamewereld.blog.nl.