[column] David Snellenberg over zijn favoriete Esprix-winnaar

De campagnes die boven kwamen drijven gedurende een jaar zag je terug op een met champagne en zenuwen doordrenkte avond.

Dat is nu niet meer aan de hand. De hoeveelheid kanalen en mogelijkheden zijn zo eindeloos dat je als professioneel consument grote kans hebt briljante dingen te hebben gemist. Zie daar meteen het nut van awardshows: om je te laten zien wat je nog niet wist. En je er op te wijzen dat er veel meer mogelijk is dan wat je dacht.

Een goeie awardshow, zoals de Esprix, heeft daarom juist nu een belangrijke functie: niet alleen het vieren van creativiteit en effectiviteit, maar het openzetten van je denkraam als professional.

Als het goed is inspireert de Esprix je om met nog originelere oplossingen te komen voor moderne marketinguitdagingen.

De kracht van een heel simpel idee. De blauwe band van Swapfiets is natuurlijk een even simpel als briljant idee. Sterker nog, ik zag ze ooit eerder in de stad dan dat ik het merk kende. Die blauwe band is bedacht door één van de oprichters om zo van alledaagse stadsfietsen een Swapfiets te maken. Zo kan de gebruiker zijn of haar fiets makkelijk terug vinden, en geeft daarmee meteen een signaal af naar anderen; Ik ben slim, want ik fiets met de blauwe band.

Maar goed, dat was niet bedacht door een bureau, maar door de (toen nog) startup zelf. Als zo’n merk bij je aanklopt als bureau heb je eigenlijk maar één opdracht: De blauwe band is bekend. Laten we hem beroemd maken. En als dat lukt worden we misschien ook nog geliefd. En dat is gelukt. Door een ploeg van de Tour de France te laten fietsen met de bekende blauwe band werd hij beroemd. En ik denk ook geliefd. Well done dus.

En dat is precies waarom die awardshows zo belangrijk zijn; mij als professional te laten zien dat simpele ideeën een groot effect kunnen hebben. Ook als je dus, zoals ik, de Tour de France niet volgt.