UWV zegt nee

Ik hou het natuurlijk in de smiezen. Ruim een maand geleden stond UWV erop met maar liefst twee aanbestedingen: één voor interne- en één voor externe communicatie. Je moest kiezen, inschrijven voor allebei mocht niet. 

Het UWV is vaak op radio te horen met de stem van Hans Böhm. Er zijn ook filmpjes met de sympathieke oud-schaker, die staan op hun website. Verder zie ik ze niet zo vaak. Wat wellicht komt omdat ik altijd werk heb gehad en nooit arbeidsongeschikt ben geworden. Voor hun klanten (of zouden ze die gewoon uitkeringstrekkers noemen?) maken ze verschillende magazines. Die zien er fantastisch uit. Net als die website. Ik gok erop dat ze liever niet van bureau(s) willen veranderen, maar ja, zoals ik al schreef, aanbesteden moet. 

Toch heb ik me ingeschreven, nee, ik zeg het niet goed, ik heb geprobéerd me in te schrijven voor externe communicatie. Die magazines zou ik nooit aanpassen, die zijn prachtig en integer gemaakt. Maar de massa-mediale campagnes zou ik terug willen geven aan de gewone man/vrouw. Ik weet namelijk zeker dat een gemiddelde uitkeringstrekker geen idee heeft wie Hans Böhm is. Zijn licht bekakte stem, gecombineerd met de toon van de copy maken het een campagne van ‘de overheid spreekt tot u’. Niet nodig en niet effectief, lijkt me. Dat sausje had ik er graag afgehaald. Kleine aanpassing met grote gevolgen. 

BeyenMeyer is het bureau van de gewone vrouw/man, dus zijn wij voortvarend begonnen met het invullen van tientallen formulieren, het ondertekenen van een aantal jaarrekeningen, geheimhoudingsverklaringen en het optekenen van getuigenissen. Voor een oud-creatief zoals ik, is indienen voor zo’n klus een gruwelijke nachtmerrie. Maar met het heilige geloof dat we echt iets kunnen bijdragen houden we vol.

Tevreden constateerde ik na 3 dagen frustratie, dat de UWV-applicatie op de computer tegen mij zei dat ik alle formulieren correct had ingevuld! Er miste niks. Jammer dat mijn moeder dat niet meer mee heeft kunnen maken, dacht ik nog. Er restte nog maar één handeling: “druk op de knop ‘indienen’ en geef nogmaals uw wachtwoord”. Hoe vaak ik ook klikte, er gebeurde niks. Andere browser geprobeerd, ook niks. Potverdrie, zal mij toch niet gebeuren? Gelukkig staat er een ander knopje waar ik met succes op klikte: heeft u vragen? Er verscheen en pop-up veld waarin ik mijn vraag kon stellen. Ik was inmiddels gewend compleet te zijn, dus ik gaf aan dat het programma me zei dat ik alles correct had ingevuld, maar dat er misschien (niet te bout, want dan vinden ze me misschien niet meer aardig) een ict-foutje was gemaakt? Ik reken erop dat alles goed is doorgekomen! Met hartelijke groet...

Eerlijk gezegd vergat ik het daarna. Je voelt hem al aankomen. Twee dagen na de officiële sluiting van de inschrijving kreeg ik een bericht: ‘ik was een paar dagen vrij dus heb ik uw mailtje te laat gelezen, uw inschrijving is DUS niet ingediend. Als u in bijlage 12, op pagina 17, punt 5 had gekeken, dan had u kunnen zien dat u voor technische vragen eigenlijk niet bij mij had moeten zijn, dus moet ik u helaas mededelen dat u niet meedoet. Erg vervelend, volgende keer beter!’

Ik heb alles in de strijd gegooid, argumenten, charme en uiteindelijk gefrustreerde woede, maar de beste mevrouw van inkoop was niet te vermurwen. Kafka heeft natuurlijk weer gewonnen.