[column] Doeslief

Er was toen nog geen Sire die probeerde het gedrag van jongens en meisjes te ‘reguleren’ of te ‘beïnvloeden’. Een tijd waarin het leek alsof alles zichzelf reguleerde, zelf zijn pad vond. Waarin oom agent nog de stalen autoriteit uitstraalde - en je soms een muilpeer verkocht - en de huisarts zomaar en ongevraagd een injectie in je bovenarm plantte.

Niet goed natuurlijk, maar wel leuk om te herinneren. Toen luidde het parool vooral: red jezelf. Knie geschaafd bij het voetballen in de straat? Niet janken, pleister erop en doorgaan. Anno 2021 doen we - mede dankzij de boeddhistische marketing van de overheid - dingen vooral samen, nooit alleen, letten we op elkaar, eten we verstandig, roken we natuurlijk niet meer en zijn we vooral heel lief voor elkaar. Noodzakelijk, mede omdat social media ons tot asociale roofdieren hebben gemaakt, die geen kans voorbij laten gaan om wie dan ook digitaal te lynchen.

Met het gedwongen thuiswerkregime is ‘doeslief’ nog prominenter geworden. Ik merk het zelf ook. Ben met onze hond meer in de buurt aan het wandelen en maak kennis met mensen waarvan ik pre-corona het bestaan niet eens kende. Het lijkt wel je reinste hippierenaissance! Iedereen heeft tijd om even te babbelen, we houden elkaar figuurlijk stevig vast en we barsten bijna van de naastenliefde.

Zelfs in het verkeer doe ik liever en vriendelijker. Ik rijd tegenwoordig in een elektrisch vehikel. Word ik heel zen van. Mijn middelvinger heeft eindelijk rust gevonden. Opvallend is wel dat de vredelievendheid predikende overheid er zelf een janboel van maakt en burgers keer op keer schoffeert. Misschien kan daar eens een campagne voor komen: overheid doeslief!

Dit is het editorial uit MarktingTribune 08, 2021.