Toronto 1997. Een man loopt een koffiezaakje binnen. In zijn hand een gans. Hij eist het geld uit de kassa, anders wurgt hij de gans. Achteraf kon niemand vertellen hoe de man eruitzag. Iedereen weet nog van de gans.

Een standpunt innemen is makkelijk zolang het applaus oplevert. Klanten herkennen zich erin, medewerkers zijn trots en het merk krijgt sympathie. Interessanter wordt het wanneer een overtuiging ook iets kan kosten: een klant, een platform of een commerciële kans.

‘America the beautiful awaits’ was het thema van de campagne die ik afgelopen weken op straat zag. De uitingen waren bedoeld om Amerika als toeristenbestemming onder de aandacht te brengen. Dat is hard nodig las ik in het Financieele Dagblad.

Heerlijke momenten. Altijd iets van een kleine verrukking. Ik denk dat er ook wel wat wetenschappelijk bewijs te googlen valt dat er gelukshormonen vrijkomen bij zo’n ‘erlebnis’. Ik had er recent weer eentje, een letterlijke in dit geval. Er kwam zeker ook geluk bij vrij, het raakte me in mijn marketinghart en ik vind het een column waard.

AI-bedrijven zoeken filosofen. Volgens Filosofie Magazine moeten zij AI leren twijfelen, kritisch denken en morele keuzes maken. Socrates en Kant in dienst van de machine. Waarom? Om AI wijzer te maken? Of menselijker, zodat we vergeten dat het een machine is?

'Trump is absoluut de koning van de aandacht. Het boeit hem niet op welke wijze hij de aandacht krijgt', stelt Frank Peters. In onze serie over de a.s. midterms en de lessen die te leren zijn van 'de heer T. als merk' beoordeelt deze reputatie-expert hem vrij radicaal. Toch distilleert hij deze vier wijsheden uit de afgelopen jaren, waar je als marketeer wat aan hebt.

Toen ChatGPT uitkwam en we de eerste video's zagen die uit Sora rolden, was iedereen in rep en roer. Tijdens een get-together van creatie werd flink gespeculeerd en het doemscenario geschetst: onze industrie zou totaal op zijn kop gaan. En ik moet bekennen dat ik meespeelde met paniekvoetbal toen ik zei dat we binnen een paar jaar nooit meer op een shoot zouden staan. De techniek wordt immers alsmaar beter, wie ziet straks nog het verschil? Gelukkig zat ik er voorlopig naast.

De budgetrondes voor 2027 staan voor de deur. AI, data en technologie staan opnieuw hoog op de agenda. De gesprekken gaan over snelheid, efficiency en rendement. Logische onderwerpen. Eén vraag verdient minstens zoveel aandacht. Waarom organiseren we marketing nog zoals we dat jaren geleden deden?

In veel markten zijn producten en diensten steeds moeilijker van elkaar te onderscheiden. Functionaliteiten convergeren, prijsverschillen worden kleiner en innovaties hebben vaak nog maar een beperkte houdbaarheidsdatum. Juist daarom wordt iets anders steeds belangrijker: de manier waarop een merk klinkt.

Er is een mysterieuze bedrijfstak in Nederland die zich bezighoudt met ‘en meer’. Je komt hem overal tegen. Over alleskunners, partners van je bankrekening en andere wonderen uit de marketing.

Marketing is een vakgebied dat zich al bijna 100 jaar ontwikkelt en waarvoor onderzoekers, reclamebureaus, consultants, bedrijven en universiteiten voortdurend nieuwe modellen creëren.

Ik ben van Messi, niet Ronaldo. Een Beatles-man, minder Rolling Stones. Coca-Cola boven Pepsi. iPhone beats Android, als je het mij vraagt. En als fervent tennisser zit ik ook sinds jaar en dag in kamp Federer, al ben ik Nadal door de jaren heen wel steeds meer gaan waarderen.

In een recente analyse schreef consultant Edgar Molenaars over het gebrek aan financiële knowhow bij marketeers. Hij stelde dat marketeers vooral bezig zijn met het managen van de volgende campagne en socialmediapost, maar zich nauwelijks verdiepen in de strategische waarde van het merk.

In marketing praten we veel over insights, maar wanneer kwam je voor het laatst een écht nieuwe kijk tegen op je markt, product of dienst? Zo’n doorbraak vereist een manier van denken waarvoor in het bedrijfsleven steeds minder ruimte is. Eén die we verrassend genoeg kunnen afkijken van ChatGPT. En van ... pottenbakkers?

De festivalzomer laat elk jaar opnieuw zien hoe verschillende merken naar marketing kijken. Er zijn weinig plekken waar merken zo hard moeten werken om relevant te zijn. Toch onthouden bezoekers zelden de merken die het meest aanwezig waren. Ze onthouden vooral de merken die op het juiste moment iets toevoegen aan hun ervaring.

560.000 starters wachten op hun kans. Waarom schieten merken niet te hulp? Consumenten verlangen van merken en de achterliggende bedrijven dat zij zich zichtbaar maatschappelijk binden, ook al zijn zij commercieel.

Met de benoeming van Xavi Hernández Creus als bondscoach krijgt het merk Oranje na jaren van sportieve bloedarmoede eindelijk weer betekenis. De KNVB presenteerde hem niet voor niets als ‘zoon van het Nederlandse totaalvoetbal’ en ‘een leerling van de Hollandse school’.

Zomer betekent even de jaarlijkse pauzeknop indrukken. Laptop dicht, strandstoel aan. Mijmeren over van alles en vaak niks. Extra insta-post met adembenemend uitzicht en een glas wijn. Een keer dat andere boek. Leefstijl 180 graden gedraaid.

In de wereld van bedrijfs- en merkwaarderingen bestaan talloze modellen, meningen en methodes. Grote accountantskantoren en brandconsultancies hanteren vaak hun eigen waarderingsmodel.

TikTok Shop is nog maar net gelanceerd in Nederland of de volgende trend dient zich alweer aan: microdrama’s. In China al een miljardenbusiness, in de Verenigde Staten groeit de trend van microdrama’s explosief en inmiddels ook geland in Nederland.

Is op vakantie gaan hetzelfde als een documentaire kijken over die bestemming? Of de vakantiefoto's en dagboekjes van anderen scrollen op Polarsteps? Waarschijnlijk is je antwoord nee, uiteraard niet, maar toch is dit hoe de meeste marketeers hun werk doen: van achter hun bureau met cijfers en rapporten die keuzes bepalen. Tijd voor Mark 1 Eyeball…

Iemand zei laatst tegen mij: ‘Als je goede service kunt leveren aan Nederlanders, dan kun je het overal ter wereld.’ Een mooie uitspraak, maar ook een interessante vraag. Zijn Nederlanders echt zulke kritische klanten of houden ze organisaties vooral pijnlijk scherp?

In een wereld waarin vrijwel alles altijd beschikbaar is, lijkt offline opnieuw waarde te krijgen. Niet als alternatief voor technologie, maar als bewuste keuze. Steeds meer mensen zoeken momenten waarop aandacht, focus en aanwezigheid belangrijker zijn dan constante bereikbaarheid.

Ik heb besloten dat 2026 het jaar van de groei wordt. Niet zomaar groei. Explosieve groei. Exponentiële groei. Schaalbare groei. Groei waarvan investeerders spontaan hun spreadsheet openen en consultants beginnen te praten over ‘unlocking potential’. Mijn eerste target: 50% minder spullen.

De daad bij het woord voegen is zo makkelijk nog niet voor veel bedrijven, terwijl ze wel de mond vol hebben van duurzaamheid, een campagne over preventie of een propositie over gezond leven. Je wordt er mee doodgegooid tegenwoordig.

Organisaties nemen beslissingen over hun merkidentiteit zonder enig zicht op wat er in het hoofd van hun klant gebeurt. Dit werd mij twee keer pijnlijk duidelijk, de afgelopen weken. Ik vind dat schokkend.

Tijdens het WK voetbal, en toen Nederland nog niet uitgeschakeld was, vulde een oranje polonaise van supporters en merken de tv-schermen. Wat is dat toch met Nederlanders en voetbal? Zelfs Wim Kieft en Pierre van Hooijdonk beklaagden zich over de carnavaleske Oranjemars in Dallas. ‘Dat gehos heeft toch niets met voetbal te maken’, merkte Wim Kieft op. Pierre van Hooijdonk was het roerend met hem eens.

Een nieuwe trend waait door de wereld van vliegreizen, namelijk dat je minder, of straks wellicht helemaal geen, alcohol meer kunt krijgen tijdens je vlucht. Zijn de nobele vliegreuzen het zat om de vele opstandjes en gevechten tijdens de vlucht te moeten managen of zit er gewoon een economische reden achter, namelijk dat de kosten te hoog oplopen. De concurrentie in de lucht is moordend en tegelijk hebben steeds meer passagiers een kort lontje en slaan er daarom maar (verbaal) op los.

Een recent artikel in New Scientist, The Sweet Spot of Stress (20 april 2026), laat zien dat niet alle stress slecht is. De juiste soort stress maakt ons scherper, veerkrachtiger en zelfs gelukkiger. Dat inzicht is ook bijzonder relevant voor creatieve communicatie.

Schaarste verkoopt - dat is een marketingwet die al decennia overeind staat. Van exclusieve horloges tot fast moving snacks: merken zetten massaal limited editions in om aandacht te trekken, prijzen op te drijven en consumenten in beweging te krijgen.

JongeHonden is opnieuw afgereisd naar het zinderende Cannes Lions festival voor hun traditionele inspiratietrip. Na een jaar afwezigheid in het Palais, waren er nu weer passen, zit het eigen feest en de sessie 'Young meets Old' met Artbox erop en zijn tientallen talks en eventjes gepasseerd. Editie 2026 is voorbij. Maar wat vonden ze ervan? Dit is het derde en slotdeel 3.

Voor de 35e keer zijn ze dit jaar in Cannes: de JongeHonden. 'Who let the dogs in?' is het thema van dit jaar. En dat triggert me, stelt co-founder Jacques Vereecken. 'Het is een wezenlijke vraag die we ons het eerste jaar ook stelden (1992). Wie geeft jong talent de kans om te groeien en te shinen? Dat vertaalden we naar onze missie; aandacht vragen voor jong creatief talent, onder het motto “Hoe Cannes ook kan!” Waar wij destijds alternatieven aandroegen is het thema dit jaar een vraag. En dat is tekenend.'

JongeHonden is weer neergestreken in het bloedhete Cannes voor hun jaarlijkse inspiratietrip. Na een jaar afwezigheid in het Palais, waar je alleen binnenkomt met een Cannes Lions pas, maken ze de kelder vol caseboards weer onveilig. En dan voel je de vraag natuurlijk al aankomen: wat vinden ze ervan?

Ik ben van de chocolade. En van chips. En ook zeker van snoep (ik eet per zak). Ik tik al de verkeerde boxes aan en de verleiding ligt bij mij de hele dag op de loer. De gelegenheid ook trouwens, want ik verzin er wel eentje.

Er is de laatste tijd veel te doen rondom influencers en creators. Vooral sinds Unilever aankondigde om wereldwijd de helft van het mediabudget in influencers te steken. Wat is er aan de hand en moeten andere merken de merkfabrikant hierin volgen?

De klantreis zoals retailers die jarenlang kenden, bestaat niet meer. Waar merken vroeger uitgingen van een voorspelbaar pad van oriëntatie naar aankoop, bewegen mensen zich vandaag kriskras tussen sociale media, marketplaces, chatinterfaces en fysieke winkels.

In grote organisaties zie je twee uitersten. Aan de ene kant zijn er CEO’s die zich nauwelijks bemoeien met het merk. Dat lijkt prettig voor marketing en communicatie, maar het is een risico: een merk zonder leiderschap verliest richting. Aan de andere kant zijn er CEO’s die álle merkbeslissingen zelf willen nemen - soms zelfs zonder overleg met de professionals die het merk dagelijks bouwen. Ook dat is gevaarlijk.

Steeds meer jonge mannen in Nederland voelen zich aangetrokken tot de manosphere, een online beweging rondom mannelijkheid en de positie van mannen. Docenten en hulpverleners delen in de media hun zorgen over de impact op hun denkbeelden en gedrag. Welke rol speelt marketing in deze discussie?

Organisaties nemen dagelijks beslissingen die bepalen wat klanten ervaren; over data, automatisering, prijsstructuren en serviceniveaus. De vraag is niet of marketing daarbij betrokken zou moeten zijn, de vraag is of het vak zichzelf positioneert om daar het klantperspectief te vertegenwoordigen - en wat er op het spel staat als dat niet gebeurt.

Achttien jaar geleden schreven mijn collega Tom en ik een artikel over Tecktonik. Over een dans die uit het niets de jeugd overnam. Jongens met een hanenkam en skinny jeans, scherpe armbewegingen, gefilmd in slaapkamers en garages, geüpload naar YouTube en Dailymotion. Viral gaan was toen nog geen businessmodel.

Het jaarlijkse ‘Strategie Trendsonderzoek’ van Berenschot geeft altijd een uniek inkijkje in de strategische keuzes van ondernemend Nederland. Met inmiddels duizenden datapunten laat het onderzoek haarscherp zien hoe organisaties hun koers bijstellen in een wereld die sneller verandert dan ooit. Ook dit jaar was de belangstelling groot: bijna 600 bedrijven uit 13 sectoren deelden hun strategische prioriteiten, zorgen en ambities.

De eerste keer dat ik Mutti kocht, was toeval. Ergens in de Albert Heijn, tussen al die rode blikken tomatensaus, zag ik een naam die me bekend voorkwam. Iemand had me er misschien over verteld, ik weet het niet meer precies, maar ik weet nog wel dat ik schrok van de prijs.

Inleven. Even belangrijk als onmogelijk en wij marketeers blijken in elk onderzoek nog veel slechter dan het gemiddelde te scoren op deze cruciale vaardigheid, waarbij het gemiddelde al schrijnend is. Inleven is schier onmogelijk, in ieder geval als je denkt het zelf te kunnen. En dat denken vooral wij marketeers nogal vaak van onszelf 😊.