‘Ik ga bij Japie wonen’

Iedereen kent Japie... maar niemand ziet hem

Misschien wel het mooiste detail van de hele campagne is dat vrijwel iedereen denkt Japie te kennen, terwijl hij in de commercial helemaal niet te zien is. Je ziet namelijk niet Japie, maar het buurjongetje. Het jongetje werd gespeeld door Sebo Jan Woldringh, die eigenlijk geen acteur was. Regisseur Ko Koedijk kende zijn familie en vroeg hem auditie te doen. Later vertelde Woldringh dat hij letterlijk 'uit de zandbak werd geplukt'. De opnames ervoer hij vooral als een leuke speelmiddag. Tussen de scènes door voetbalde en speelde hij met de andere kinderen in de grote tuin van de villa waar de commercial werd opgenomen. Tegenwoordig verdienen jonge acteurs vaak flinke bedragen, maar daar was eind jaren zestig nauwelijks sprake van. Kinderen mochten van de arbeidsinspectie niet werken en dus ook geen geld verdienen. Woldringh kreeg aanvankelijk vooral een stapel Suske en Wiske-boeken. Pas bij een latere commercial ontving hij een echte vergoeding.

Het verhaal ging verder

Het succes van de eerste commercial bleef niet onopgemerkt. De campagne, bedacht door reclamemakers Jim Prins en Morton Kirschner, kreeg al snel een vervolg. Dat was destijds nog vrij bijzonder; de meeste commercials stonden op zichzelf, terwijl King Corn koos voor een doorlopend verhaal.

In deel twee heeft het jongetje daadwerkelijk bij Japie gelogeerd. Na één nacht is hij ineens een flink stuk gegroeid. Op luchtige wijze wordt daarmee de boodschap van King Corn letterlijk uitgebeeld: wie dit brood eet, wordt groot en sterk. Vanuit het perspectief van nu oogt dat naïef, maar eind jaren zestig waren dergelijke gezondheidsclaims heel gebruikelijk.

Deel 2 (1971)

Daar bleef het niet bij. Ook een derde commercial verscheen, waarin het verhaal opnieuw een vervolg krijgt.

Deel 3 (1972)

Twee slogans die een eigen leven gingen leiden

De campagne leverde niet één, maar twee beroemde uitspraken op. Natuurlijk is daar 'Ik ga bij Japie wonen!', een zin die jarenlang schertsend werd gebruikt als iemand zijn zin niet kreeg of dreigde ergens anders heen te gaan. Minstens zo opvallend is de pay-off: 'King Corn, het enige dat je weggooit is de verpakking.' Eigenlijk zegt die slogan weinig over de smaak van het brood. Toch bleef juist deze afsluiter nog jarenlang hangen. Het laat zien hoe een sterke reclamezin soms een eigen leven kan gaan leiden, los van het product waarvoor hij is bedacht.

Beroemder dan het brood

Hoewel de campagne succesvol was, verdween King Corn uiteindelijk uit de Nederlandse supermarkten. De commercial bleek uiteindelijk veel duurzamer dan het product zelf. De slogan bleef onderdeel van het collectieve geheugen en behaalde zelfs de zeventiende plaats in de Gouden Loeki Top 40 aller tijden.

Toch zal die bekendheid langzaam verdwijnen. Wie jonger is dan ongeveer vijftig jaar heeft de commercial waarschijnlijk nooit op televisie gezien en kent King Corn hooguit van naam. Daarmee dreigt ook de uitdrukking 'Ik ga bij Japie wonen!' langzaam uit het Nederlandse taalgebruik te verdwijnen.