[column] En meer! Kan de ijscoman mijn testament opstellen?

Boekhouding en meer. IJsjes en meer. Elektronica en meer. Verzekeringen en meer. Dat laatste woord wordt vaak met een uitroepteken gepresenteerd, alsof de aanbieder zelf ook nauwelijks kan bevatten wat er allemaal nog achter schuilgaat.

Organiseert de elektronicazaak poolreizen?

Wat dat meer precies inhoudt, blijft doorgaans onvermeld. Verkoopt de boekhouder ook drop? Kan de ijscoman mijn testament opstellen? Organiseert de elektronicazaak poolreizen? We weten het niet. Het is de marketingvariant van een grabbelton, maar dan zonder de geruststellende zekerheid dat er überhaupt iets in zit.
Het aardige is dat ‘en meer’ vrijwel niets van de afzender vraagt. Je hoeft er geen extra producten voor te hebben, geen bijzondere expertise en zelfs geen plan. Je plakt het achter je bedrijfsactiviteit en ineens lijkt je onderneming een onuitputtelijke bron van mogelijkheden. Een snackbar wordt een lifestyleplatform. Een loodgieter een totaalpartner in wooncomfort. En de boekhouder? Die kan alles. En meer.

De aanschaf van paperclips is geen duurzame relatie

Een minstens zo fascinerend verschijnsel is de epidemie van bedrijven die mijn partner willen worden. Mijn partner in mobiliteit. Mijn partner in financiële rust. Mijn partner in duurzame groei. Mijn strategische partner in kantoorartikelen. Vooral die laatste intrigeert me. Ik heb nooit vermoed dat de aanschaf van een doos paperclips om een duurzame relatie vroeg. Kennelijk heb ik iets gemist.
Partnerschap veronderstelt toch een zekere wederkerigheid. Vertrouwen, gezamenlijke belangen, belangstelling voor elkaar. Misschien af en toe een goed gesprek. Maar mijn nieuwe partner blijkt doorgaans uitsluitend belangstelling te hebben voor mijn bankrekening. Zodra ik ophoud met betalen, blijkt onze innige relatie verrassend snel voorbij. Geen relatietherapie, geen goed gesprek, geen tweede kans. Gewoon een betalingsherinnering. Ik ben inmiddels geneigd te denken dat ‘uw partner in’ vooral betekent: ‘wij willen graag iets aan u verdienen, maar vinden dat wat kaal klinken’.

Geven ze ook mijn planten water als ik op vakantie ben?

Toch wordt het pas werkelijk interessant bij de bedrijven die mij het allerbeste beloven. Tegen de allerlaagste kosten, vanzelfsprekend.
Vooral in de wereld van verzekeringen en hypotheken is dit een populaire vorm van grootspraak. Men vindt voor mij de beste oplossing. De goedkoopste bovendien. En niet eenmalig, nee, men blijft dit ook nog eens voortdurend voor mij in de gaten houden. Wat een toewijding. Ik vraag me af of ze ook mijn planten water geven wanneer ik op vakantie ben.

Er rijzen wel enkele vragen…

Hoe weet zo'n partij eigenlijk wat voor mij het beste is? Kent het bedrijf mijn persoonlijke omstandigheden, mijn risicobereidheid, mijn toekomstplannen, mijn financiële buffers, mijn eventuele aversie tegen kleine lettertjes? En wat gebeurt er wanneer mijn omstandigheden veranderen? Wat vandaag een uitstekende verzekering is, kan morgen volstrekt ontoereikend zijn. Een hypotheek die aantrekkelijk lijkt vanwege de maandlasten kan op andere voorwaarden juist minder goed passen.

Goedkoopste waarvan?

En dat goedkoopste, hoe werkt dat precies? Goedkoopste waarvan? De premie? Het eigen risico? De dekking? De voorwaarden? Of bedoelt men dat het allemaal buitengewoon voordelig is zolang er niets gebeurt?
Ik heb weleens de indruk dat sommige aanbieders het verschil tussen de beste verzekering en de goedkoopste verzekering ongeveer even relevant vinden als het verschil tussen een parachute en een rugzak. Ziet er op de afbeelding vrijwel hetzelfde uit. Scheelt bovendien aanzienlijk in de kosten.

Een ontroerend aanbod

Dan is er nog die voortdurende bewaking van mijn belangen. Een bijna ontroerend aanbod. Een organisatie gaat dag en nacht voor mij op zoek naar betere aanbiedingen, zo begrijp ik. Kennelijk zit ergens een team specialisten mijn polisvoorwaarden liefdevol te vergelijken terwijl ik slaap.
Of draait er gewoon een algoritme dat bij een naderende verlengingsdatum een mailtje uitspuugt? Iets wat ik met een agenda, een kwartiertje aandacht en een vergelijkingstool vermoedelijk zelf ook kan. Tegen aanzienlijk lagere kosten. Al moet ik dan helaas mijn strategische partner in financiële gemoedsrust missen.

Kreten

Het wonderlijke is dat al deze kreten worden bedacht door mensen die professioneel met communicatie bezig zijn. Mensen die anderen adviseren over onderscheidend vermogen, relevantie en geloofwaardigheid. Om vervolgens met droge ogen ‘kwaliteit staat bij ons voorop’ op een website te zetten. Alsof er ergens een concurrent bestaat die adverteert met ‘bij ons staat middelmatigheid centraal, maar de koffie is redelijk’.

Misschien moeten we het eens omdraaien

Stel dat ondernemingen gewoon vertellen wat ze doen. Waar ze goed in zijn. Wat ze niet doen. Wat iets kost. En waarom je bij hen beter af zou kunnen zijn dan bij een ander. Zonder te suggereren dat ze je beste vriend zijn, zonder eeuwige liefde te beloven en zonder de indruk te wekken dat ergens achter de boekhouding ook nog een assortiment diepvriesgarnalen verborgen ligt. Dat zou pas onderscheidende marketing zijn.
Tot die tijd overweeg ik zelf een adviesbureau te beginnen. Gespecialiseerd in heldere communicatie, eerlijke beloftes en het ontmaskeren van opgeblazen marketingtaal.

Uiteraard uw partner in alles.

En meer!

Headerfoto: Zach Camp | Unsplash