De budgetrondes voor 2027 staan voor de deur. AI, data en technologie staan opnieuw hoog op de agenda. De gesprekken gaan over snelheid, efficiency en rendement. Logische onderwerpen. Eén vraag verdient minstens zoveel aandacht. Waarom organiseren we marketing nog zoals we dat jaren geleden deden?

De festivalzomer laat elk jaar opnieuw zien hoe verschillende merken naar marketing kijken. Er zijn weinig plekken waar merken zo hard moeten werken om relevant te zijn. Toch onthouden bezoekers zelden de merken die het meest aanwezig waren. Ze onthouden vooral de merken die op het juiste moment iets toevoegen aan hun ervaring.

In een wereld waarin vrijwel alles altijd beschikbaar is, lijkt offline opnieuw waarde te krijgen. Niet als alternatief voor technologie, maar als bewuste keuze. Steeds meer mensen zoeken momenten waarop aandacht, focus en aanwezigheid belangrijker zijn dan constante bereikbaarheid.

Het prijsverschil tussen A-merken en huismerken groeit. Tegelijk lijkt het gevoelde verschil voor veel consumenten kleiner te worden. Dat maakt de opmars van het huismerk interessant. Misschien zegt die ontwikkeling uiteindelijk minder over huismerken dan over merkwaarde. 'Het gesprek over huismerken gaat inmiddels verder dan over prijs alleen.'

Organisaties nemen dagelijks beslissingen die bepalen wat klanten ervaren; over data, automatisering, prijsstructuren en serviceniveaus. De vraag is niet of marketing daarbij betrokken zou moeten zijn, de vraag is of het vak zichzelf positioneert om daar het klantperspectief te vertegenwoordigen - en wat er op het spel staat als dat niet gebeurt.

Gezondheid, duurzaamheid en maatschappelijke verantwoordelijkheid zijn vaste onderdelen van vrijwel elke merkstrategie in de voedingsindustrie en komen terug in campagnes, positionering en beleid. Maar de vraag die zelden wordt gesteld, is eenvoudiger: welk gedrag stimuleren we hier eigenlijk mee?

Marketing voelt beweeglijker dan ooit. Plannen veranderen, dashboards verversen, keuzes schuiven. Toch wordt het vak juist beter leesbaar. Niet omdat het eenvoudiger is geworden, maar omdat dezelfde patronen steeds terugkomen.

AI maakt produceren snel en eenvoudig en daarmee verschuift de waarde van bureaus. Waar output overvloedig wordt, draait het om keuzes, richting en de kwaliteit van besluitvorming. De vraag voor bureaus verandert: waar maken zij het verschil als maken zelf geen onderscheid meer is?

Organisaties investeren massaal in AI. Veel leiders verwachten dat AI hun organisatie slimmer, sneller en innovatiever maakt. Maar toch, hoe meer tools, hoe groter de teleurstelling. Niet omdat de technologie tekortschiet, maar omdat leiders verwachten dat AI doet wat zij zelf nalaten: structuur bieden, cultuur vormen, gedrag voorleven. Zonder structuur, cultuur en gewenst gedrag als fundament wordt technologie vooral een versterker van bestaande zwaktes.

Vanuit marketing praten we graag over bereik, maar steeds minder over bereidheid. We optimaliseren kanalen, formats en frequenties, terwijl de vraag ongemakkelijker is geworden: wil iemand hier, op dit moment, eigenlijk aandacht aan geven? Niet omdat het niet kan, maar omdat het niet past. Dat is een wezenlijk verschil. Mensen haken niet af op technologie, maar op overdaad. Minder digitaal is geen afwijzing, maar selectie. Aandacht is daarmee geen schaalbaar goed meer, maar een contextuele keuze.

Creators bewegen sneller dan veel organisaties kunnen volgen. Terwijl hun rol in het landschap verandert door technologie, zoeken marketeers naar houvast voor 2026. Niet in algoritmes of formats, maar in de manier waarop creators publiek opbouwen en vertrouwen vasthouden. De vraag is hoe teams hiervan leren zonder zichzelf te verliezen.