Gelukkig neem ik mijn werk mee naar huis

Het was niet onze eerste discussie over haren wassen. Steevast ingeleid met een charmeoffensief en daarna een ultieme onderhandeling om er dan in ieder geval deze keer onderuit te komen. Zelf besloot ik het eens over een andere boeg te gooien. Geen argumenten waarom haren wassen nu eenmaal moeten. Ook niet de vader die echt het beste met je voor heeft. Deze keer verzamelde ik mijn energie voor een nieuw hoofdstuk in ons watergevecht.

Ik besloot storytelling in te zetten. In de hoop dat een goed verhaal dit varkentje wel zou wassen. Zo bedacht ik Uki Yuki. Een vierjarig meisje uit Japan. Net als mijn dochter met een diepgewortelde hekel aan haren wassen. Om dat te ontlopen had zij een truc bedacht. Ze rende dan het bad uit en verstopte zich. Dat deed ze zo goed dat ze soms wel dagen weg bleef. En als ze dan eindelijk weer opdook waren haar ouders zo blij dat ze helemaal vergaten dat Uki Yuki haar haren nog moest wassen.

Toch liep het minder goed af. Op een dag hadden de haren besloten niet langer bij Uki Yuki te willen zijn. ‘s Nacht waren ze weggelopen op zoek naar een meisje dat hen wel wilde wassen. En vanaf die dag droeg Uki Yuki alleen nog hoeden, petten en mutsen.

Dit is een korte weergave van wat een kleurrijk verhaal werd. De ogen van mijn dochter werden groter en groter. Ik liet geen steken vallen en paste alle elementen van goede storytelling toe: een intrigerende setting, een hoofdpersoon die op flinke empathie kon rekenen, een conflict met het kwaad van haren wassende ouders, een plot en een einde waar de wereld iets van kon leren. Oké, ik had het liever leuk geëindigd. Maar dat zat er nu niet in.

Voor mij liep het daarentegen wel goed af. Haren wassen? Geen issue meer. Af en toe sputtert ze nog en zeg ik Uki Yuki. Dan hoor ik het allerliefste ‘oh ja’ van de wereld.

Storytelling. Krachtiger dan welke rationele argumenten ook. En zo oud als de Griekse filosofen. Onlangs mocht ik erover vertellen bij een klant. Ik zei dat ze binnen twee weken mijn naam zouden vergeten, maar volgend jaar het verhaal van Uki Yuki nog feilloos herinneren bij het zien van haar foto. Mijn tip. Neem uw thuiservaringen andersom ook eens mee naar uw werk. Daar wordt heel wat communicatie beter van.