Ik ben van Messi, niet Ronaldo. Een Beatles-man, minder Rolling Stones. Coca-Cola boven Pepsi. iPhone beats Android, als je het mij vraagt. En als fervent tennisser zit ik ook sinds jaar en dag in kamp Federer, al ben ik Nadal door de jaren heen wel steeds meer gaan waarderen.

Zomer betekent even de jaarlijkse pauzeknop indrukken. Laptop dicht, strandstoel aan. Mijmeren over van alles en vaak niks. Extra insta-post met adembenemend uitzicht en een glas wijn. Een keer dat andere boek. Leefstijl 180 graden gedraaid.

De daad bij het woord voegen is zo makkelijk nog niet voor veel bedrijven, terwijl ze wel de mond vol hebben van duurzaamheid, een campagne over preventie of een propositie over gezond leven. Je wordt er mee doodgegooid tegenwoordig.

Ik ben van de chocolade. En van chips. En ook zeker van snoep (ik eet per zak). Ik tik al de verkeerde boxes aan en de verleiding ligt bij mij de hele dag op de loer. De gelegenheid ook trouwens, want ik verzin er wel eentje.

Inleven. Even belangrijk als onmogelijk en wij marketeers blijken in elk onderzoek nog veel slechter dan het gemiddelde te scoren op deze cruciale vaardigheid, waarbij het gemiddelde al schrijnend is. Inleven is schier onmogelijk, in ieder geval als je denkt het zelf te kunnen. En dat denken vooral wij marketeers nogal vaak van onszelf 😊.

Fred Oster? Iemand? Of geef ik hier vooral prijs dat ik al grijs ben? Prijs je Rijk in het kort: iconische spelshow eind jaren tachtig. Kandidaten moesten keer op keer de prijs van een product raden eEn de winnaar ging er met een vakantiereis vandoor. Ik moest er aan denken toen ik recent de Hidden prices-campagne van Ikea zag. Knap staaltje marketing overigens weer van Ikea. Een bedrijf dat in de ogen van de klant bekend staat om de waarde die ze leveren (‘voor dat geld!’). Ook een bedrijf dat marketing bovengemiddeld bedrijft vanuit de P van Prijs. Iets waar menig bedrijf nog van kan leren, want dat is vaak de ondergesneeuwde P die overal achteraan hobbelt. Zonde…

Als Bosschenaar in Oeteldonk-tijd komt veel samen in deze belofte. Natuurlijk bier. Maar ook de marketeer in elke carnavaller: de zoektocht naar een belofte met een knipoog of een slinkse slogan. Geen kostuum of wagen ontsnapt aan de winnende slagzin. Gelukkig maar dat het nooit morgen is met carnaval, want gratis bier is nogal een dure promotie deze dagen. Loze beloften mogen 5 dagen per jaar, maar de andere 360 dagen is het toch vooral zekerheid dat de klok moet slaan. Ik denk, in alle saaiheid, dat zekerheid misschien wel dé leidende behoefte is in de onzekere tijdgeest waar we in leven.

‘What’s in a name… that what we call a rose would smell as sweet by any other name’, aldus Shakespeare in zijn bekende stuk Romeo & Juliet. In retrospectief… wat een lulkoek! Een roos ruikt echt veel lekkerder dan een brandnetel.

De teller begint weer opnieuw. Dag 1. De mooiste dag, waarop alles begint, ontstaat, ontspringt. De dag waarop het geloof overheerst, de energie eruit spuit, alles echt zin heeft. Op dag 1 moet je zijn. Maar de grootste kunst is vooral er te blijven.

December is de tijd van verhalen, fabels en metaforen. Groots en meeslepende storytelling van mannen met baarden, gecombineerd met serieuze onderliggende boodschappen over samen delen en eenzaamheid. De verhalenverteller in mij wordt dan altijd wakker. Tijd om een van de mooiere CX-fabels (fabel = ‘dierdicht’) op te tekenen in deze eindejaarscolumn: Het verhaal van de neushoorn en de ossenpik.

Je voelt het direct. De kop van deze column ‘does the trick’. Klopt niet! En je hart begint direct te kloppen. Interessant en recent omgedoopt tot het ‘Unox Wintertijd-fenomeen’. Of, voor de lesboeken, ‘Mistake marketing’. Van alle tijden, maar de moeite waard om bij stil te staan.

Marketing. Market getting. Markt maken. Op het einde van de dag draait het toch om klanten. Krijgen, hebben en houden. Het bestaansrecht van elk bedrijf. Tijd om eens vanaf de marketingtribune op de sales pitch te kijken. Het veld waar het moet gebeuren. En waar natuurlijk de wetten en waarheden van Cruijff gelden. In ieder geval deze: ‘als je niet schiet, kan je niet scoren’. Geen speld tussen te krijgen, al lijkt de praktijk een stuk weerbarstiger…

Deze column pruttelt al een tijdje en wordt vaker en vaker gevoed tijdens allerlei gesprekken over klantbeleving, over ‘hoe maken we het verschil in onze markt’, gedurende projecten waar we klantwaarde moeten boosten en op marketinggerelateerde events. Inmiddels hoog vuur, meer dan bien cuit en dus tijd de column uit te serveren.

Eigenlijk best een goede vraag, al zeg ik het zelf. Ik test ‘m ook vaak in de praktijk en het bewijs dat het een goede vraag is, komt vaak doordat er een lange stilte valt nadat ik de vraag gesteld heb.

Trust is the new loyalty. Ik ben zeker een believer en gek op het construct ‘vertrouwen’. Ik vind het ook heerlijk om het ongegeneerd te krijgen. En te geven. Veel sterkere elementen binnen een propositie, relatie, partnership vind je niet zo een-twee-drie in mijn ogen.

Zo! Ik heb je aandacht. Zo werkt het ook vaak in marketing hé 😉. Maar: het is geen loze statement. Duurzaam als kenmerk drijft de prijs op. In de ogen van menig klant in ieder geval. En perceptie is waarheid, dus daar hebben we mee te dealen. En dat doen veel organisaties dan ook. ‘Green hushing’ noemen ze dat. En dat gebeurt bij de vleet.

Tijd. Het enige in de wereld wat we niet bij kunnen maken. Op is op. Tijd is een element wat elke marketeer dan ook sowieso tot in de haarvaten moet begrijpen, want het is altijd een onderdeel van de oplossing. Geen nieuws, Anders, hoor ik je denken. Gelukkig maar!