Sociale opruiming, extreme kortingen!

Vorig jaar vertrok de eerste grote groep Facebookers, en inmiddels laat Twitter een dalende trend zien. N=1, maar voorzichtig vermoed ik dat de rek net zo uit social media raakt als de animo voor onze oudste winkels. Waarom ik nog een postje op Facebook zou doen is me net zo onduidelijk als waarom ik naar de vergane glorie van V&D moet. Het sluimerde al een tijdje, maar bereikte onlangs een definitief omslagpunt.

Ik begon 2015 met het opruimen van mijn schuur. Het was er een chaos geworden van gebruiksartikelen in het middenpad, tot een jungle van ongebruikte rommel aan de zijkanten. Al opruimende dacht ik uiteraard aan social media, omdat we vandaag nu eenmaal iedere onnozele activiteit posten. En dit was een buitenkansje om een ‘voor’ en ‘na’ van mijn schuur te doen.

Gelukkig denk ik tegenwoordig nog een keer na; waarom in Godsnaam?! Heb ik wel echt behoefte aan die zelfexpressie en dat ingeslopen bijhouden wat anderen de godganse doen? En is een schuur dan het niveau waarop ik dat wil doen?! Dit werd extra kracht bij gezet, omdat ik met Kerst had besloten helemaal uit te staan, en dat was verdomde goed bevallen. Want met een Facebook, twee Twitters, Instagram, Vine, LinkedIn en G+, kan ik met gemak hele avonden rondhangen op social media, zoals ik vroeger hele avonden rondhing op straat. En dat voelt inmiddels net zo doelloos als dat het toen was.

Ik moest denken aan Twitter. Onlangs vierden ze ons jubileum met mijn eerste tweet. Die was toen al veelzeggend, of juist niet. Ik besloot ‘interessante’ vakgenoten te volgen. Thought leaders waarvan ik thought dat het thought leaders waren. Niet wetende dat ik in een onophoudelijke bukake van tweets terecht zou komen. Gevolg, nooit meer naar ze omgekeken.

Facebook is lastiger. Wat op Mark’s advertentiemachine begon met vrienden, gleed na wat slippertjes – nee, alleen voor echte vrienden! - af naar een vervuilde ‘fanbase’ met verloren vrienden, zakelijke vrienden, mijn moeder, tantes, eigenaren van guesthouses, ‘personal’ stylistes van hippe online kledingwinkels, en zelfs volstrekt onbekenden. Onoverzichtelijker dan de chaos in mijn schuur. Terugkijkend door mijn timeline geneer ik me ook een beetje voor mijn eendimensionale ‘feel good’ en ‘look at me’ posts. Dat soort gene als jezelf op een foto van vijftien jaar geleden zien in de toen nog hippe trui van V&D. Destijds wist je niet beter, maar vandaag zou je die trui van je leven niet meer aantrekken.

Bijna had ik een post van mijn schuur geplaatst. Maar met een telefoon en een lekke basketbal in mijn hand besloot ik het tegenovergestelde; tijd voor sociale opruiming. Zonder alles weg te gooien, maar wel kritisch. Ik kan het iedereen aanraden eens te doen. Het voelt nog beter dan een opgeruimde schuur.