[column] Schrijf altijd voor de trein

Ze zijn ambtenaar, helpdesk supervisor, verpleegster, PA, fluitiste, receptionist, agent in burger, tandarts-assistent, inkoper, polishouder, stagiaire, kunstenaar.

Ze checken hun Insta, ze zitten op Tiktok, appen een selfie, reaguren op #GeenStijl, sturen een Tikkie, denken aan verhuizen, morsen latte op hun verse witte shirt.

Ze zijn op weg naar hun werk, naar nat asfalt om aan vast te plakken, een kind in het ziekenhuis, de uni, de Tweede Kamer, een dagje shoppen, het graf van opa, de redactie van Binnenstebuiten, het vliegtuig naar Londen.

Zij zijn gewoon Nederland en gewoon Nederland is voor wie je schrijft.

Er wordt gezegd en gedacht dat je moet schrijven in de taal van je doelgroep. Voor ingenieurs anders dan voor ambtenaren, voor huismoeders anders dan voor doe-het-zelvers, voor docenten anders dan voor Raden van Bestuur.

Vergeet dat.

Schrijf altijd voor gewoon Nederland in de trein van 07.29 naar Wageningen. Omdat ons vak bestaat uit mensen raken. Wie dat ook zijn. Wat ze ook doen.

Tussen de ogen of recht in het hart.

Daar is andere taal voor nodig dan vakjargon. Vakjargon krijgt het bloed niet in beweging. Er is maar een taal die dat wel lukt.

Gewone taal, herkenbaar geschreven.

In gewone taal herkenbaar schrijven over de zorgen van een CEO, de sores van de huisvrouw en de twijfels van een gemeentelijke inkoper Park Onderhoud.

In gewone taal herkenbaar schrijven over vervelende vlekken in de was, de remweg van winterbanden, de zachtheid van water, het bedrag dat je spaart met een lijfrentepolis, de zekerheid van een tampon, het nut van zonnepanelen.

Gewone taal herkenbaar schrijven. Gewone taal bijzonder maken. Zodat gewoon Nederland opkijkt en denkt: 'Wow, het lijkt wel of ze me kennen'.

Dat is waar we voor zijn. En waarom we nooit moeten vergeten dat we zelf ook in die trein zitten.

Peter van der Wijk
remote corporate copywriter