[column] Borremans' visie: Oranje Leeuwinnen

Ik ben er afgelopen zaterdagmiddag ‘ns  echt voor gaan zitten. Iets wat ik tot op dat moment voor een wedstrijd van de Oranjevrouwen nooit eerder had gedaan. Ik ben al decennia een voetballiefhebber en dan is het even wennen. Toch had ik er lol aan, gewoon omdat ik Nederland wilde zien winnen. Hetgeen uiteindelijk ook gebeurde: 3 – 1. Een mooi resultaat van onze Oranje Leeuwinnen tegen de Ontembare Leeuwinnen uit Kameroen.

Oranjemars

Wat mij opviel waren de meer dan goed bezette tribunes in het Stade du Hainaut in Valenciennes. Volgens het Algemeen Dagblad liepen er alleen al in de Oranjemars 15.000 Oranjesupporters mee. ‘De inwoners van Valenciennes wisten vanochtend even niet wat ze zagen’ en ‘hun stad was voor even overgenomen door vele Oranjefans’, meldde het AD. Het waren constateringen die leken op de berichtgeving rond het Nederlands mannenelftal in 2006 en 2008, toen in Duitsland en Zwitserland ook indrukwekkende Oranjemarsen plaatsvonden. Zaterdag liepen er dus weer duizenden in knaloranje uitgedoste supporters in optocht door Franse straten. En dat voor een wedstrijd van het Nederlands vrouwenelftal. Een elftal dat pas in 1973 haar eerste door de KNVB goedgekeurde interland speelde. Toen voor anderhalve man en een paardenkop.

Ik ben na afloop van de wedstrijd tegen Kameroen nog ‘ns even het internet opgegaan om naar filmpjes en foto’s van al die Oranjesupporters te kijken. Het viel mij op dat de samenstelling van de supportersschare heel anders is, dan we bij de wedstrijden van het mannenelftal gewend zijn. Veel gemengder, of zo u wilt: diverser. Mannen, vrouwen. Jong én oud. Opa’s en oma’s, kinderen en kleinkinderen. Vrolijk schaatspubliek, maar dan in de zomer.

Femaletouch

Dat vrolijke, diverse gezelschap van supporters bestaat uit allemaal consumenten. En wordt dat gezien door de commercie? Ja. Maar niet voldoende. En dan bedoel ik dat in vergelijking met de commerciële kansen, die geroken worden als het om de Oranjemannen gaat. In 2016, toen de Oranjevrouwen aan de vooravond stonden van een bijzonder succesvol Europees avontuur, zat commercieel Nederland rustig te dutten. Sterker nog, er moest met het Nederlands vrouwenelftal worden geleurd om wat commerciële aandacht te krijgen. Voor de spreekwoordelijke appel en een ei konden partners instappen. Naast ING deed bijna niemand dat. Een jaar later werden de vrouwen Europees kampioen.

Uit recent, in MarketingTribune gepubliceerd onderzoek blijkt, dat de commerciële belangstelling voor de Oranje Leeuwinnen nog steeds niet al te groot is. In ieder geval is die nu nog een stuk kleiner dan wanneer de Oranje Leeuwen zich weten te plaatsen voor het EK volgend jaar. 75% van de consumenten verwacht acties rondom het mannen-EK in 2020, terwijl dat ten aanzien van het huidige vrouwen-WK op een kleine 55% ligt. Ook bij de marketeers, die ook in het onderzoek werden meegenomen, is de belangstelling voor en de mogelijke inhaakbereidheid bij de mannen groter dan bij de vrouwen. Ik vind dat onverstandig. ‘Van alle verenigingssporten groeit damesvoetbal het sterkst - sterker zelfs dan hockey’ (bron: NRC Handelsblad, 6 juli 2016).

Het is (nog) een schone sport en vrij van ergerlijk supportersgedrag en excessieve beloningen. Het meisjes- en vrouwenvoetbal biedt commercieel geheel nieuwe mogelijkheden voor producten, die in eerste instantie niet aan het voetbal werden verbonden en nu, door de ‘femaletouch’, wel ineens relevant worden. En aan al die boze mannen, die in koor roepen dat het allemaal niet om aan te zien is, vraag ik: de finale van de Nations League nog gezien? Tenenkrommend!