Campagne 'leefbaar loon' kledingindustrie

Dat gebeurt via de website www.goodclothesfairpay.eu. De campagne wordt gevoerd in acht Europese landen, met belangrijke focus op Nederland en Duitsland.

Van een zogenoemd ‘leefbaar loon’ kan een kledingmaker zichzelf en haar gezin voeden en kleden, en bovendien de huur, onderwijs voor kinderen en medische zorg betalen. Een leefbaar loon is een fundamenteel mensenrecht dat staat omschreven in de Universele Verklaring voor de Rechten van de Mens (artikel 23 en 25).

Met 1 miljoen handtekeningen is de Europese Commissie verplicht om het bijbehorende wetsvoorstel te behandelen.

In het voorstel staat dat bedrijven die in Europa kleding, schoenen of textiel verkopen verantwoordelijk worden voor de betaling van een leefbaar loon in hun productieketens.

Vijftien Europese burgers, waaronder vier Nederlanders, hebben het voorstel ingediend. Zij krijgen support van een coalitie van maatschappelijke organisaties en experts; waaronder ASN Bank, Fair Wear Foundation, Fashion Revolution, Schone Kleren Campagne en Solidaridad.

De reden van het initiatief is dat werknemers in kleding- en textielfabrieken niet kunnen leven van het minimumloon dat ze krijgen

Om dit te veranderen zijn er de afgelopen jaren diverse vrijwillige initiatieven geweest, maar dat blijkt niet voldoende te zijn. Tegelijkertijd werkt Europa aan steeds meer wetgeving op het gebied van maatschappelijk verantwoord ondernemen. Ons voorstel is daar een concrete aanvulling op,’ zegt Kirsten Kossen, lid van het burgercomité Good Clothes Fair Pay en senior adviseur mensenrechten bij ASN Bank.

Wetsvoorstel maakt bedrijven verantwoordelijk

Het wetsvoorstel waar dit initiatief voor pleit bevat concrete maatregelen voor alle kleding-, schoenen en textielbedrijven die hun producten in de Europese Unie willen verkopen.

 De bedrijven moeten onder meer:

•      een concreet plan maken waarin staat hoe zij ervoor zorgen dat medewerkers in de keten leefbaar loon krijgen. Dit plan moeten ze samen met belanghebbenden maken, zoals vakbonden;

•      ieder jaar publiekelijk rapporteren over de voortgang;

•      openbaar maken in welke fabrieken hun kleding gemaakt wordt, welke producten ze daar maken, hoeveel mensen er werken en wat hun startsalaris is;

•      leveranciers binnen zestig dagen betalen;     

•      orders uiterlijk dertig dagen van tevoren annuleren of wijzigen;

•      zorgen voor een goede klachtenregeling, die toegankelijk is voor alle betrokkenen zoals werknemers en belangenorganisaties;

•      extra goed letten op risicogroepen, zoals vrouwen en migranten. Zij zijn kwetsbaarder voor uitbuiting.