[column] Johan Kramer: ode aan de stylist(e)

De vraag is toch waarom we een stylist(e) zien als iemand die uitvoert in plaats van iemand die expert is over hoe kleding en kleur communiceert en overkomt in bepaald licht en in verschillende scenes, en hoe de juiste keuze vaak een idee kan versterken. Ik denk dat het komt door het simpele feit dat we allemaal kleding kopen en vanzelfsprekend menen dat we zelf echt goede smaak hebben.

En daar komt nog iets anders bij. Op een gegeven moment is bij opdrachtgevers (vast en zeker na veelvuldig onderzoek) bedacht dat het een goed idee was als de hoofdrolspelers in de film dezelfde kleuren dragen als het logo van het desbetreffende bedrijf. Iets wat uiteindelijk alleen de mensen die werken bij het betreffende bedrijf opvalt.

Zo komt het dus constant voor dat je bij een productie-meeting met soms wel 12 volwassen mensen aan tafel uitgebreid kan converseren over de kleur van een regenjack in de achtergrond. Zo is het vaak zo dat op de film-set de opdrachtgever ’s ochtends vroeg in de ruimte bij de styliste zelf even door de rekken gaat om iets te zoeken. En zo vergeten we dat styling bij commercials en speelfilms echt een vak is. Om serieus te nemen. En te beschermen. Vandaar deze ode aan de stylist(e).

Johan Kramer
regisseur Holy Fools en professional dreamer