Redactioneel Sjaak Hoogkamer: No like

Daar sta je dan om 8.11 uur , moederziel alleen (waar zijn je facebookvrienden als je ze nodig hebt?) en geen communicatiemogelijkheid. Pas dan besef je hoe afhankelijk je bent van je telefoon. En van de compassie van je medeweggebruikers, want natuurlijk stopte niemand, ook niet na hevig zwaaien van mijn kant (no Like). Iedereen is sociaal op het net, maar in het werkelijke leven ho maar.
Nood breekt wetten. Uiterst voorzichtig en met de alarmlichten aan wist ik met veel moeite de afslag te bereiken waar ik bij een regionaal kantoor van Verkeer en Waterstaat (like!), na een uiterst hartelijke ontvangst met koffie, via een vaste (!) telefoonlijn Athlon (no like) mocht bellen. Daar wist men in eerste instantie niet wie ik was! Ook na lang zoeken en doorverbinden bleef ik als klant compleet onvindbaar. Ongelooflijk. Temeer omdat ik twee maanden eerder nog voor een onderhoudsbeurt alle gegevens had doorgenomen en gecheckt. Uiteraard moesten ze het kenteken van de auto weten. Dat soort gegevens staat nou juist allemaal in mijn iPhone (no like)! Lang verhaal kort: na veel bellen en enorme irritatie kwam uiteindelijk na twee uur een sleepwagen - die overigens eerst nog weer werd weggeroepen voor een kettingbotsing - die mijn auto naar de dichtstbijzijnde Kwik-Fit (like!) bracht om te worden voorzien van een nieuwe band. Het ergste vond ik uiteindelijk nog dat ik niks van deze malheur heb kunnen posten op mijn Facebook. Of kon twitteren. Of What’s appen. No like!

sjaak@marketingtribune.nl

Dit redactioneel staat in MarketingTribune 18, 22 oktober 2013.