[column] Puur

Ons voedsel. We zijn er elke dag mee bezig. Bijna obsessief. Vroeger at je aardappelen, vlees, groenten, een boterham met pindakaas en een appel. Niemand had het over koolhydraten, verkeerd vet of de ontelbare klontjes suiker in frisdrank. En al helemaal niet over de beestachtige toestanden waarin ‘onze’ dieren moesten verkeren. Het dier was er toch voor ons? Wat nou respect? Voedsel anno 2019 is bijkans een religie geworden

Voedselexperts staan op eenzame hoogte en prediken hun evangelie in elke keuken met eten volgens de tien culi-geboden. U zult niet te veel zout, vet, suiker nuttigen en denk ook eens aan de herkomst van het product. Scharrelt deze kip voldoende? Heeft dit varkentje en kalfje een dierwaardig bestaan gehad voordat het mes erin gaat? Is deze melk biologisch genoeg en is deze spinazie duurzaam geteeld?

Eerlijk over eten is een marketingslogan van een van onze supers in dit land. Hoe eerlijk is marketing over ons voedsel? De supermarkten doen hun best natuurlijk. Er komen steeds meer duurzaam en biologisch geproduceerde etenswaren in de schappen, en ook de vleesvervangers rukken op. Zelfs de berg plastic wordt aangepakt. Maar volgens Wakker Dier belandt nog menige legbatterijkip in de schappen van supermarkten, blijft de vleesconsumptie op eenzelfde peil en is dit jaar meer plastic voor verpakkingen verbruikt in Nederland dan ooit tevoren.

De ‘makers’ van ons voedsel, de boeren, zijn boos. Terecht, onterecht. Wat feitelijk klopt, is dat boeren jarenlang voedsel hebben geproduceerd om ons maar geen honger te hoeven laten lijden. Alles is decennialang aan dat doel onderhevig gemaakt. Nu gelden andere tijden. Het is tijd voor ander en minder voedsel, voor puur eten, voor een dierwaardig bestaan, voor minder dieren, voor eerlijke prijzen.

Marketeers zijn geen wereldhervormers, maar ze zullen moeten luisteren naar de signalen uit de maatschappij. Marketeer, word puur!

Dit is het editorial uit MarketingTribune 18, 2019.